Είναι πολύ
δύσκολο να μιλήσεις για τον Ras Michael (ή έστω για κάποιον δίσκο του) και
να μην συμπεριλάβεις ζητήματα θρησκείας. Ρασταφαριανισμού αρχικά, αλλά όχι μόνο,
δύσκολα θα αποφύγεις την γενικότερη κουβέντα περί αβρααμικών θρησκειών. Ναι το
ξέρω ότι οι ρασταφάρις δε γουστάρουν τους ισμούς, κι ότι δεν υπάρχει “ρασταφαριανισμός”
αλλά μόνο “κίνημα ρασταφάρι”, αλλά έλεος κάπου με όλα αυτά, δε το συνεχίζω. Οπότε
θα κάνω μια προσπάθεια να αφήσω όσο γίνεται απ’έξω τέτοια ζητήματα και να αφοσιωθώ
στη μουσική και στον δίσκο, αλλά στο λέω, θα’ναι δύσκολο και μάλλον δε θα το
καταφέρνω πάντα.
Πρώτα όμως μια μικρή παρουσίαση:
Λοιπόν, ο Ras Michael γνωστός κι ως Dadawah, απ’το Saint Mary του Middlesex της τζαμάϊκα, όταν ήταν μικρό παιδάκι άβγαλτο, κατηφόρισε προς το Kingston, ήρθε σε επαφή με τους ράστας, έγινε φοβερός ντράμερ και σπεσιαλίστας στη θρησκευτική μουσική Νυαμπίνγκι (φαντάσου κάτι σαν τζαμαϊκάνικη gospel) και τα κρουστά της, ο κατά κοινή ομολογία δεύτερος καλύτερος, πίσω μόνο απ'τον Count Ossie, κι έφτιαξε μια μπάντα, τους Sons of Negus. Αλλά επειδή είναι πολύ large παίκτης, εκτός απ’τη μπάντα έφτιαξε και δικό του δισκογραφικό label, το Zion Disc Label.
Από άποψη μουσικής, αυτό που σκαρφίστηκε ο Ras Michael ήταν να μπερδέψει τα κρουστά Νυαμπίνγκι με τον ψυχεδελικό ήχο που κυκλοφορούσε τότε στην πιάτσα (για τέλη δεκαετίας 60’s μιλάμε) και τι άλλο; Την Reggae μουσική της εποχής του. Η αλήθεια είναι ότι η μουσική του έχει κι άλλα στοιχεία, που δε θα μπορούσαν να του ξεφύγουν, λόγω της τότε εξέλιξης του μαύρου ήχου γενικότερα. Μη ξεχνάμε ότι κάπου εκεί γεννήθηκε το Funk από την Soul μουσική, δίνοντας ρόλο πρωταγωνιστή στο πρώτο χτύπο του ρυθμού, κάτι το οποίο υπήρχε και στις αφρικάνικες μουσικές και ο Ras Michael χρησιμοποιεί συχνότατα, άρα νάτος κι ο παναφρικανισμός μέσα απ’το βίωμα του σώματος, κι όχι μόνο ως θεωρία.
Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο, ο Ras Michael δεν είναι όσο άγνωστος νομίζεις. Άγνωστος είναι μόνο στους λευκούς rastaheads, γιατί κάτι Peter Tosh, Bob Marley και δε ξέρω ποιος άλλος, πίναν νεράκι αγιασμένο απ’το χέρι του ίδιου του Jah στο όνομα του Ras. Όχι μόνο επειδή έπαιξε μαζί τους στα πρώτα τους βήματα, όχι μόνο επειδή τους έκανε και γαμώ τα δεύτερα φωνητικά, ή επειδή έπαιξε στην τεράστια συναυλία που διοργάνωσε ο Μάνλευ και το JLP το 1978 (One Love Peace Concert) στο Kingston, ούτε επειδή τον είχε από δίπλα ο Lee Scratch Perry στα πρώτα βήματα του Black Ark, αλλά κυρίως επειδή ήταν ο πιο σεβάσμιος ρασταφάρι, συνιδρυτής και πρέσβης της Nyabinghi Order, μιας απ’τις ρασταφαριανές “αιρέσεις”. Ο μάστορας είναι επίσης διπλωμάτης της Ethiopian Orthodox Tawahido Church Internationally και ιδρυτής/πρόεδρος του Rastafarian International Marcus Garvey Culture Center στο Los Angeles και (κάτσε, μη βιάζεσαι δε τελειώσαμε) του Fly Away Culture Center στο Kingston. Άλλοι είναι συγκολλητές, άλλοι πακετάδες, άλλοι κοινωνικοί λειτουργοί, ο Ras Michael είναι ρασταφάρι. Έτσι είναι αυτά.
Ο δίσκος που λέω, το Disarmament, που σημαίνει αφοπλισμός, πέρα απ’το μουσικό ενδιαφέρον, παρουσιάζει κι άλλο ένα, ή μάλλον δύο: α) Έχει βγει μόνο σε βινύλιο, δηλαδή δεν έχει κυκλοφορίσει ποτέ σε cd ή άλλο μέσο, δηλαδή δεν έχει επανεκδοθεί ποτέ (απίστευτο;) και το πιο σημαντικό, β) ήταν ο πρώτος reggae δίσκος που πήρε θέση ενάντια στους πυρηνικούς εξοπλισμούς και τα πυρηνικά όπλα! Παρ’όλα αυτά, δεν είναι σπάνιος, ούτε ακριβός. Με λίγα λόγια, χέστηκαν οι απανταχού ακροατές, ρασταφάριανς ή μη, για την ιστορικότητα του δίσκου και τα αντιπολεμικά προτάγματα του. Και μετά ρωτάτε γιατί πάμε καταδιαόλου. Ζωντόβολα.
1. Jah Jah Power Endure
Όλος ο δίσκος έχει χαρακτηριστικά “meditation” κι έτσι ακριβώς ανοίγει. Προσέξτε τα φοβερά Νυαμπινγκι κρουστά που βαράει εδώ ο Ras σ’αυτόν τον αργό και μακρόσυρτο ψαλμό. Η κιθάρα ήδη ψυχεδελίζει λίγο, τα φωνητικά είναι γκοσπελάτα και η φωνή του Ras διαλαλεί τα παναφρικανικά του ιδεώδη.
2. International Year Of The Child
Τέλος η ψαλμωδία και περνάμε σε ένα κομμάτι που ξεχειλίζει ζωντάνια, ο αφρικάνικος ρυθμός είναι ξεκάθαρος, η γκρούβα και τα vibes είναι εθιστικά και το μπάσο μπασάρα. Στα 10 λεπτά και κάτι χασομέρια, δε θα βάλεις κώλο κάτω. Εννοείται ότι κι εδώ τα κρουστά υπάρχουν σε όλο το track και σου παίρνουν το μυαλό. Ύμνος για το 1979, την διεθνή χρονιά του παιδιού.
3. Where Is Your Goldmine
Φοβερός τίτλος, όπως και ο τίτλος του δίσκου. Εδώ βρισκόμαστε σε ποιό γνώριμα μονοπάτια, πιο κλασσικός reggae ήχος, όχι εντελώς όμως. Τα λόγια απαγγέλονται πάλι κάπως ψαλμωδικά κι όχι τραγουδιστά, σαν ένας ιεροκήρυκας να προσπαθεί να ξορκίσει το κακό, κι η μορφή του Ras Michael βοηθάει να παίξει αυτό το ρόλο. Ο ρυθμός με κάνει να νομίζω ότι αν κλείσω τα μάτια μου θα μεταμορφοθώ κι εγώ σε έναν τέτοιο, ενώ υπάρχει μια υποβόσκουσα ψυχεδέλεια. Τα πνευστά του George Maddon είναι στην πρώτη γραμμή. Dope!
Ο ρυθμός είναι τόσο εθιστικός που μου ρθε να πατήσω repeat και να μην προχωρήσω ακόμα στο επόμενο κομμάτι για να σου το παρουσιάσω. Αλλά άντε, επειδή είσαι εσύ...
4. Inetrnational Children Dub
Dub εκτέλεση του προ-προηγούμενου κομματιού. Δίνεται περισσότερος χώρος στο μπάσο και πλήκτρα, τα φωνητικά είναι σαφώς λιγότερα, όπως και τα κρουστά, κι αυτά υπάρχουν σε ένα μικρότερο μέρος σε σχέση με το International Year Of The Child. Δε με χάλασε καθόλου που ξανάκουσα το ίδιο κομμάτι με πριν. Λίγο πριν το σβήσιμο έχει κάτι ωραία ξεσπάσματα στα κρουστά. Κι ενώ έλεγα θα σκιπάρω κάπου στη μέση (άλλα δέκα λεπτά, συνολικά είκοσι λεπτά άκουσα το ίδιο κομμάτι στην πραγματικότητα, με ένα μικρό διάλλειμα για where is your goldmine), τελικά το άκουσα όλο. Ο Ras Michael είναι μορφάρα, αλλά θέλω να πω ότι και οι Sons Of Negus παίζουν ντοπαρισμένοι.
5. Stop Pay The Price For Sin
Πιο κλασσική reggae φόρμα απ’ότι έχω ακούσει μέχρι τώρα στο Disarmament, αλλά μάλλον και το πιο αδιάφορο σημείο του, η φωνή είναι πολύ χαμηλωμένη και δε μπορείς να ακούσεις τι μουρμουρίζει ο Ras.
6. Unity
There’s no love without Jah, there’s no people without Jah, there’s no life without Jah, there’s no you without him… Τελικά το Unity είναι το πιο reggae κομμάτι με διαφορά. Και τραγουδιέται κανονικά. Γενικά είναι κομμάτι 3μιση λεπτών (το μικρότερο απ’όλα) κι ο Ras βάζει όλη την θρησκευτικότητα που διαθέτει σ’αυτό. Στο παίξιμο, έχει ωραία slides στην κιθάρα και στο μπάσο και τα νυαμπίνγκι σπέρνουν εξαγνισμό.
Τελικά να που τη γλίτωσα την θεολογία (βοήθησε ο δίσκος, πάλι καλά που έκανα αυτό κι όχι το Rastafari πχ). Σίγουρα το Disarmament δεν είναι ο καλύτερος δίσκος των Sons Of Negus και του Ras Michael, αλλά δεν είναι ασήμαντος. Είναι το δέκατο άλμπουμ τους και κυκλοφόρησε απ’την Trojan Records, το 1981, ηχογραφημένο σε τρία διαφορετικά στούντιο, το Black Ark, το Dynamic και το Channel One. Και μόνο για τους ιστορικούς λόγους που προανέφερα, θα άξιζε ακόμα κι αν μουσικά δεν έλεγε και τόσο. Όμως λέει, λέει πολύ (αν είσαι σε τέτοια φάση τουλάχιστον και δε σου φαίνεται εξωγήινη η reggae, αν είναι έτσι, περαστικά). Κι αυτά στα λέω εγώ που δεν είμαι τρελαμένος, ούτε με το ρασταφαριανισμό, ούτε με τα roots reggae, προτιμώ ska/rocksteady/dancehall/rubadub.
Για τους κλασσικούς reggaeάδες: Δε νομίζω να ξετρελαθείς, άστο. Συνέχισε να ακούς pop. Μ’αρέσει να σε πειράζω.
Για τους πραγματικούς reggaeάδες που δεν είναι μόνο πόζα, ψέμα και χιππισμό: Κάνε τη χάρη στον εαυτό σου και πάρε το δίσκο, είναι και καλός και φτηνός. Κι επίσης είναι αρκετά διαφορετικός απ’το συνηθισμένο, καιρός να διευρύνεις λίγο τους μουσικούς σου ορίζοντες, δε νομίζεις;
Για τους συλλέκτες: Ε ναι, τι, δε τον έχεις; Πως ζεις;
Για τους ντητζέηδες: Μπα, εκτός αν παίζεις σε κάνα reggae ναό, τότε σίγουρα.
Για όλους τους άλλους: Άντε για κάνα hiphop παραγωγό που όλο και κάτι μπορεί βγάλει απ’τα δυο τελευταία κομμάτια του δίσκου. Οι υπόλοιποι αφήστε το.
Και λίγα λόγια απ’το οπισθόφυλλο:
Words of H.I.M.
We must act while the occasion exists. I will mention briefly today two particular issues which are of deep concern to all men. DISARMAMENT and the establishment of true equality among men. DISARMAMENT has become the urgent imperative of our time. DISARMAMENT is vital today quite simply because of the immense destructive capacity which men now possess.
Ever since the stone age, the production of arms has always been the source of man’s destruction. Conflict among nations will continue to arise. The real issue is whether they are to be resolved by force or peaceful methods of procedure administered by impartial organization. Were we to concentrate only on the peaceful uses of nuclear knowledge how vastly and in how short a time might we change the condition of mankind. This should be our goal in saying that we are certain that it is the prayer of humanity.
The goal of equality of man which we seek is the very antithesis of the exploitation of one people by another on which the pages of history, in particular those written of the African and Asian continent speak in such length. Exploitation thus viewed has many faces but what ever guise it assumes this evil is to be shunned where it does not exist and crushed where it does. It is not only war that can stop war but men of goodwill conscious of their mission can deal with such deadly enemy that causes such sorrow and death on the land.
So whether you black or white you know within yourselves the things that are right. For nature is colour blind so stop treating one another unkind. Come and listen to this cultural groove for Jah Children are on the move.
Jah lives.
Ras Michael.
Τον γλυκούλη τον γέρο ε; ρίξε και μια ματιά κάνοντας ζουμ στην τέρμα δεξιά φωτογραφία στο εξώφυλλο.
Πρώτα όμως μια μικρή παρουσίαση:
Λοιπόν, ο Ras Michael γνωστός κι ως Dadawah, απ’το Saint Mary του Middlesex της τζαμάϊκα, όταν ήταν μικρό παιδάκι άβγαλτο, κατηφόρισε προς το Kingston, ήρθε σε επαφή με τους ράστας, έγινε φοβερός ντράμερ και σπεσιαλίστας στη θρησκευτική μουσική Νυαμπίνγκι (φαντάσου κάτι σαν τζαμαϊκάνικη gospel) και τα κρουστά της, ο κατά κοινή ομολογία δεύτερος καλύτερος, πίσω μόνο απ'τον Count Ossie, κι έφτιαξε μια μπάντα, τους Sons of Negus. Αλλά επειδή είναι πολύ large παίκτης, εκτός απ’τη μπάντα έφτιαξε και δικό του δισκογραφικό label, το Zion Disc Label.
Από άποψη μουσικής, αυτό που σκαρφίστηκε ο Ras Michael ήταν να μπερδέψει τα κρουστά Νυαμπίνγκι με τον ψυχεδελικό ήχο που κυκλοφορούσε τότε στην πιάτσα (για τέλη δεκαετίας 60’s μιλάμε) και τι άλλο; Την Reggae μουσική της εποχής του. Η αλήθεια είναι ότι η μουσική του έχει κι άλλα στοιχεία, που δε θα μπορούσαν να του ξεφύγουν, λόγω της τότε εξέλιξης του μαύρου ήχου γενικότερα. Μη ξεχνάμε ότι κάπου εκεί γεννήθηκε το Funk από την Soul μουσική, δίνοντας ρόλο πρωταγωνιστή στο πρώτο χτύπο του ρυθμού, κάτι το οποίο υπήρχε και στις αφρικάνικες μουσικές και ο Ras Michael χρησιμοποιεί συχνότατα, άρα νάτος κι ο παναφρικανισμός μέσα απ’το βίωμα του σώματος, κι όχι μόνο ως θεωρία.
Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο, ο Ras Michael δεν είναι όσο άγνωστος νομίζεις. Άγνωστος είναι μόνο στους λευκούς rastaheads, γιατί κάτι Peter Tosh, Bob Marley και δε ξέρω ποιος άλλος, πίναν νεράκι αγιασμένο απ’το χέρι του ίδιου του Jah στο όνομα του Ras. Όχι μόνο επειδή έπαιξε μαζί τους στα πρώτα τους βήματα, όχι μόνο επειδή τους έκανε και γαμώ τα δεύτερα φωνητικά, ή επειδή έπαιξε στην τεράστια συναυλία που διοργάνωσε ο Μάνλευ και το JLP το 1978 (One Love Peace Concert) στο Kingston, ούτε επειδή τον είχε από δίπλα ο Lee Scratch Perry στα πρώτα βήματα του Black Ark, αλλά κυρίως επειδή ήταν ο πιο σεβάσμιος ρασταφάρι, συνιδρυτής και πρέσβης της Nyabinghi Order, μιας απ’τις ρασταφαριανές “αιρέσεις”. Ο μάστορας είναι επίσης διπλωμάτης της Ethiopian Orthodox Tawahido Church Internationally και ιδρυτής/πρόεδρος του Rastafarian International Marcus Garvey Culture Center στο Los Angeles και (κάτσε, μη βιάζεσαι δε τελειώσαμε) του Fly Away Culture Center στο Kingston. Άλλοι είναι συγκολλητές, άλλοι πακετάδες, άλλοι κοινωνικοί λειτουργοί, ο Ras Michael είναι ρασταφάρι. Έτσι είναι αυτά.
Ο δίσκος που λέω, το Disarmament, που σημαίνει αφοπλισμός, πέρα απ’το μουσικό ενδιαφέρον, παρουσιάζει κι άλλο ένα, ή μάλλον δύο: α) Έχει βγει μόνο σε βινύλιο, δηλαδή δεν έχει κυκλοφορίσει ποτέ σε cd ή άλλο μέσο, δηλαδή δεν έχει επανεκδοθεί ποτέ (απίστευτο;) και το πιο σημαντικό, β) ήταν ο πρώτος reggae δίσκος που πήρε θέση ενάντια στους πυρηνικούς εξοπλισμούς και τα πυρηνικά όπλα! Παρ’όλα αυτά, δεν είναι σπάνιος, ούτε ακριβός. Με λίγα λόγια, χέστηκαν οι απανταχού ακροατές, ρασταφάριανς ή μη, για την ιστορικότητα του δίσκου και τα αντιπολεμικά προτάγματα του. Και μετά ρωτάτε γιατί πάμε καταδιαόλου. Ζωντόβολα.
1. Jah Jah Power Endure
Όλος ο δίσκος έχει χαρακτηριστικά “meditation” κι έτσι ακριβώς ανοίγει. Προσέξτε τα φοβερά Νυαμπινγκι κρουστά που βαράει εδώ ο Ras σ’αυτόν τον αργό και μακρόσυρτο ψαλμό. Η κιθάρα ήδη ψυχεδελίζει λίγο, τα φωνητικά είναι γκοσπελάτα και η φωνή του Ras διαλαλεί τα παναφρικανικά του ιδεώδη.
2. International Year Of The Child
Τέλος η ψαλμωδία και περνάμε σε ένα κομμάτι που ξεχειλίζει ζωντάνια, ο αφρικάνικος ρυθμός είναι ξεκάθαρος, η γκρούβα και τα vibes είναι εθιστικά και το μπάσο μπασάρα. Στα 10 λεπτά και κάτι χασομέρια, δε θα βάλεις κώλο κάτω. Εννοείται ότι κι εδώ τα κρουστά υπάρχουν σε όλο το track και σου παίρνουν το μυαλό. Ύμνος για το 1979, την διεθνή χρονιά του παιδιού.
3. Where Is Your Goldmine
Φοβερός τίτλος, όπως και ο τίτλος του δίσκου. Εδώ βρισκόμαστε σε ποιό γνώριμα μονοπάτια, πιο κλασσικός reggae ήχος, όχι εντελώς όμως. Τα λόγια απαγγέλονται πάλι κάπως ψαλμωδικά κι όχι τραγουδιστά, σαν ένας ιεροκήρυκας να προσπαθεί να ξορκίσει το κακό, κι η μορφή του Ras Michael βοηθάει να παίξει αυτό το ρόλο. Ο ρυθμός με κάνει να νομίζω ότι αν κλείσω τα μάτια μου θα μεταμορφοθώ κι εγώ σε έναν τέτοιο, ενώ υπάρχει μια υποβόσκουσα ψυχεδέλεια. Τα πνευστά του George Maddon είναι στην πρώτη γραμμή. Dope!
Ο ρυθμός είναι τόσο εθιστικός που μου ρθε να πατήσω repeat και να μην προχωρήσω ακόμα στο επόμενο κομμάτι για να σου το παρουσιάσω. Αλλά άντε, επειδή είσαι εσύ...
4. Inetrnational Children Dub
Dub εκτέλεση του προ-προηγούμενου κομματιού. Δίνεται περισσότερος χώρος στο μπάσο και πλήκτρα, τα φωνητικά είναι σαφώς λιγότερα, όπως και τα κρουστά, κι αυτά υπάρχουν σε ένα μικρότερο μέρος σε σχέση με το International Year Of The Child. Δε με χάλασε καθόλου που ξανάκουσα το ίδιο κομμάτι με πριν. Λίγο πριν το σβήσιμο έχει κάτι ωραία ξεσπάσματα στα κρουστά. Κι ενώ έλεγα θα σκιπάρω κάπου στη μέση (άλλα δέκα λεπτά, συνολικά είκοσι λεπτά άκουσα το ίδιο κομμάτι στην πραγματικότητα, με ένα μικρό διάλλειμα για where is your goldmine), τελικά το άκουσα όλο. Ο Ras Michael είναι μορφάρα, αλλά θέλω να πω ότι και οι Sons Of Negus παίζουν ντοπαρισμένοι.
5. Stop Pay The Price For Sin
Πιο κλασσική reggae φόρμα απ’ότι έχω ακούσει μέχρι τώρα στο Disarmament, αλλά μάλλον και το πιο αδιάφορο σημείο του, η φωνή είναι πολύ χαμηλωμένη και δε μπορείς να ακούσεις τι μουρμουρίζει ο Ras.
6. Unity
There’s no love without Jah, there’s no people without Jah, there’s no life without Jah, there’s no you without him… Τελικά το Unity είναι το πιο reggae κομμάτι με διαφορά. Και τραγουδιέται κανονικά. Γενικά είναι κομμάτι 3μιση λεπτών (το μικρότερο απ’όλα) κι ο Ras βάζει όλη την θρησκευτικότητα που διαθέτει σ’αυτό. Στο παίξιμο, έχει ωραία slides στην κιθάρα και στο μπάσο και τα νυαμπίνγκι σπέρνουν εξαγνισμό.
Τελικά να που τη γλίτωσα την θεολογία (βοήθησε ο δίσκος, πάλι καλά που έκανα αυτό κι όχι το Rastafari πχ). Σίγουρα το Disarmament δεν είναι ο καλύτερος δίσκος των Sons Of Negus και του Ras Michael, αλλά δεν είναι ασήμαντος. Είναι το δέκατο άλμπουμ τους και κυκλοφόρησε απ’την Trojan Records, το 1981, ηχογραφημένο σε τρία διαφορετικά στούντιο, το Black Ark, το Dynamic και το Channel One. Και μόνο για τους ιστορικούς λόγους που προανέφερα, θα άξιζε ακόμα κι αν μουσικά δεν έλεγε και τόσο. Όμως λέει, λέει πολύ (αν είσαι σε τέτοια φάση τουλάχιστον και δε σου φαίνεται εξωγήινη η reggae, αν είναι έτσι, περαστικά). Κι αυτά στα λέω εγώ που δεν είμαι τρελαμένος, ούτε με το ρασταφαριανισμό, ούτε με τα roots reggae, προτιμώ ska/rocksteady/dancehall/rubadub.
Για τους κλασσικούς reggaeάδες: Δε νομίζω να ξετρελαθείς, άστο. Συνέχισε να ακούς pop. Μ’αρέσει να σε πειράζω.
Για τους πραγματικούς reggaeάδες που δεν είναι μόνο πόζα, ψέμα και χιππισμό: Κάνε τη χάρη στον εαυτό σου και πάρε το δίσκο, είναι και καλός και φτηνός. Κι επίσης είναι αρκετά διαφορετικός απ’το συνηθισμένο, καιρός να διευρύνεις λίγο τους μουσικούς σου ορίζοντες, δε νομίζεις;
Για τους συλλέκτες: Ε ναι, τι, δε τον έχεις; Πως ζεις;
Για τους ντητζέηδες: Μπα, εκτός αν παίζεις σε κάνα reggae ναό, τότε σίγουρα.
Για όλους τους άλλους: Άντε για κάνα hiphop παραγωγό που όλο και κάτι μπορεί βγάλει απ’τα δυο τελευταία κομμάτια του δίσκου. Οι υπόλοιποι αφήστε το.
Και λίγα λόγια απ’το οπισθόφυλλο:
Words of H.I.M.
We must act while the occasion exists. I will mention briefly today two particular issues which are of deep concern to all men. DISARMAMENT and the establishment of true equality among men. DISARMAMENT has become the urgent imperative of our time. DISARMAMENT is vital today quite simply because of the immense destructive capacity which men now possess.
Ever since the stone age, the production of arms has always been the source of man’s destruction. Conflict among nations will continue to arise. The real issue is whether they are to be resolved by force or peaceful methods of procedure administered by impartial organization. Were we to concentrate only on the peaceful uses of nuclear knowledge how vastly and in how short a time might we change the condition of mankind. This should be our goal in saying that we are certain that it is the prayer of humanity.
The goal of equality of man which we seek is the very antithesis of the exploitation of one people by another on which the pages of history, in particular those written of the African and Asian continent speak in such length. Exploitation thus viewed has many faces but what ever guise it assumes this evil is to be shunned where it does not exist and crushed where it does. It is not only war that can stop war but men of goodwill conscious of their mission can deal with such deadly enemy that causes such sorrow and death on the land.
So whether you black or white you know within yourselves the things that are right. For nature is colour blind so stop treating one another unkind. Come and listen to this cultural groove for Jah Children are on the move.
Jah lives.
Ras Michael.
Τον γλυκούλη τον γέρο ε; ρίξε και μια ματιά κάνοντας ζουμ στην τέρμα δεξιά φωτογραφία στο εξώφυλλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου