A Tribe Called Quest - We Got It From Here… Thank You 4 Your Service (6 January 2017)

Ωχ θα’ναι μεγάλο...
Άργησα να τον ακούσω, αλλά αυτός ο δίσκος μου έκανε περισσότερη παρέα από κάθε άλλο στις ποδαράτες περιπλανήσεις μου, απ’το καλοκαίρι και μετά. Και περπατάω πολύ.
Νομίζω ότι δε χρειάζεται να παρουσιάσω τους ATCQ, κάτι τέτοιο θα ήταν σα να σου σύστηνα τα χελωνονιντζάκια. Υπάρχει κανείς που δε τα ξέρει ήδη; Ντα3 θα πω δυο τρία πραματάκια για να μπω στο κλίμα.
To 2017 ήταν μια απαίσια χρονιά, αλλά μερικούς καλούς δίσκους, μας τους έδωσε, μην είμαι κι αχάριστος.
Ένας ήταν κι αυτός. Σπάνια μια μπάντα μου φαίνεται τόσο δεμένη όσο οι ATCQ
κι αυτό ίσως έχει να κάνει με το ότι κάποια μέλη γνωρίζονταν σχεδόν από πάντα, ήταν παιδικοί φίλοι. Για τον Q-Tip και τον Phife Dawg λέω. Τους άλλους δυο, τον Ali Shaheed Muhammad (με τον οποίο νομίζω ήταν συμμαθητές;) και τον Jarobi τους βρήκαν λίγο αργότερα κάπου στα μέσα των 80’s, και σε κάθε περίπτωση, το 1985 η μπάντα ήδη είχε συνείδηση του εαυτού της, όταν (μη λέμε μαλακίες) ο Q-Tip, ο εγκέφαλος παύλα ηγέτης της τετράδας, ήταν 15 χρονών! Όσο κι οι άλλοι, εκτός απ’τον Jarobi (που αρέσκεται στο να μπαινοβγαίνει στο γκρουπ κάθε τόσο), που είναι ένα χρόνο μικρότερος. Τέτοια βλέπαμε κι εμείς πιτσιρικάδες στη γραίκικη επαρχία και προσπαθούσαμε να κάνουμε τα ίδια.
Αυτά τα αλάνια όμως, είχαν όρεξη για περισσότερα, κι έτσι εκτός απ’τη μπάντα αυτή, φτιάξαν (μαζί με άλλους, πχ De La Soul, Jungle Brothers, Queen Latifah, Black Sheep κλπ) και την κολλεκτίβα Native Tongues η οποία έδινε προτεραιότητα στον αφροκεντρισμό και προωθούσε την χρησιμοποίηση samples από μαύρες μουσικές, κυρίως Jazz, γιατί σέβονται τους εαυτούς τους, την κοινότητα τους και τις μάχες που έδωσε και δίνει. I’m an African never was an African American blacker than black I take it back to my origin… σόρρυ άκουγα dead prez πιο πριν και μου κόλλησε βούτηρο, το ‘χα εύκαιρο. Αργότερα σε μια παρόμοια κίνηση, ο Q-Tip που την δεκαετία του 90 ασπάστηκε το Ισλάμ κι από Jonathan William Davis μετονομάστηκε σε Kamaal Ibn John Fareed (κι έχει βραβευτεί ως ένας απ’τους πιο πιστούς μουσουλμάνους μουσικούς ή κάτι τέτοιο δε θυμάμαι ακριβώς), έφτιαξε μαζί με τον J Dilla την κολλεκτίβα μουσικής παραγωγής The Ummah, όπου Ούμα στον μουσουλμανικό κόσμο (και στην αραβική γλώσσα) λέγεται η κοινότητα. Και φυσικά φαντάζεσαι τι κάναν ε; Όχι δε κάνανε τις στερεοτυπικές μαλακίες που πιθανότατα πιστεύεις αν είσαι ικανά αγανακτισμένος έλληνας, δηλαδή δεν ανάγκαζαν με το στανιό γυναίκες να φορέσουν χιτζάμπ, δεν κάναν τρομοκρατικές επιθέσεις, τυφλά χτυπήματα, αποκεφαλισμούς ανυποψίαστων περαστικών και τέτοια, φτιάχναν μουσικές παραγωγές, dummy!
Τέλος πάντων, το We Got It From Here… Thank You 4 Your Service είναι το 6^ο τους άλμπουμ και η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να κάνουν τόσο ξηγημένο come back, μετά από τόσα χρόνια. Σ’αυτό συντέλεσαν βέβαια και οι προσωπικοί δίσκοι του Q-Tip που (άποψη μου ε) δεν ήταν και τίποτα γκράντε (ίσως με εξαίρεση τα Kamaal The Abstract και The Renaissance αλλά δε φτάνουν με την καμία τους δίσκους των ATCQ) λες κι ο μπράδερ παθαίνει Μίλαν όταν δεν είναι με τα παλικάρια του. Με τον καιρό πάντως, οι προσδοκίες μου τείνουν προς το μείον άπειρο, αλλά ευτυχώς κάποιοι παικταράδες με βάζουν στη θέση μου όταν χρειάζεται. Τώρα βέβαια σου ‘χω αποκαλύψει εξαρχής την άποψη μου για το δίσκο και το review χάνει λίγο το suspense του, αλλά θα το ξεπεράσεις, δεν είναι τίποτα, έχεις βγει αλώβητος κι από πολύ χειρότερα. Αρκετά όμως με τα trivia, ότι άλλο χρειαστεί, σάλτσα μουστάρδα στο tracklist.



1. The Space Program
Σοφιστικέ μπάσιμο που δε χρειάζεται καν στίχους για να το πιάσεις. Έχει κάτι το αφροφουτουριστικό αυτό το sample στην αρχή, μιλάω για τον ήχο μετά το sample απ’την blackxploitation ταινία Willie Dynamite (δείτε την). Και για να μην αφήνω κενά στο γράψιμο, για εσένα που δε ξέρεις, blackxploitation λέγονται οι ταινίες που για αντίδραση στον καθιερωμένο λευκό ρατσιστικό κινηματογράφο τη δεκαετία του 70, οι πρωταγωνιστές του ήταν μαύροι ή μαύρες και φυσικά οι ταινίες παίζαν έντονα με τον φυλετικό ρατσισμό. Αργότερα στο Blacksteppa θα μπορείς να διαβάσεις reviews και για κάποιες από αυτές, την συγκεκριμένη την έχουν samplάρει και οι Wu πάντως, στο κομμάτι The Business απ’το Legendary Weapons. Κλείνω την τεράστια παρένθεση με λέξεις αντί για σύμβολα και συνεχίζω με το κομμάτι.
Ο Q-Tip είχε πει κάτι ξενέρωτες οικολογικές χαζομαρίτσες για το κομμάτι κι έτσι το I’ma deal with a bigger insult man, the heat the heat the heat στο μπάσιμο παραπέμπει μάλλον εκεί και με χαλάει κάπως. Περίμενα καλύτερα αλλά τέλος πάντων, στην τελική μπορεί να κάνω και λάθος. Το ελπίζω γιατί τον αγαπώ τον Q-Tip. Πάντως οι στίχοι τα λένε καλύτερα απ’τις δηλώσεις του.
Σε όλο το κομμάτι έχει έμμεσες κι άμεσες αναφορές στη μαύρη κοινότητα, όπως επίσης και στο νόημα και τη δύναμη της κοινότητας. Γίνεται μια επίκληση για το άλμα προς τα εμπρός, στο διάστημα! Είπαμε σοφιστικέ αφροφουτουρισμός. Δεν αστειευόμαστε.
Την πρώτη στροφή τη μοιράζονται ο Q-Tip με τον Jarobi κι από τον πρώτο στίχο το αφιερώνουν στον Phife Dawg. Ναι, κατάφερα να γράψω μιάμιση σελίδα χωρίς να σου πω ότι ο funky diabetic πέθανε κατά το διάστημα της ηχογράφησης του δίσκου, συγκεκριμένα τον Μάρτη απόσωστάκατάλαβες διαβητικές επιπλοκές, τόσο άχρηστος είμαι. Ο Jarobi έχει πει στροφές μόνο live, αν δε κάνω λάθος πρώτη φορά τον ακούμε σε επίσημο δίσκο ATCQ να χώνει. Και οι 2 τους δώσαν τη ψυχή τους στη συγκεκριμένη στροφή.
Τώρα στο ρεφρέν, αν πιάνω σωστά την ειρωνεία, απ’τη μια παίζει η διαμαρτυρία ότι οι μαύροι δεν έχουν πρόσβαση στα διαστημικά προγράμματα, οπότε όταν λες ότι η ανθρωπότητα ή η αμερική έφτασε στον Άρη, εννοείς τη λευκή ανθρωπότητα, τη λευκή αμερική, απ’την άλλη παίζει και η αλληγορία ότι με το space εννοεί τον χώρο, τον δημόσιο χώρο στις πόλεις. Δεν υπάρχει δημόσιος χώρος για τους μαύρους έξω απ’το γκέτο τους, δεν υπάρχει δημόσιος χώρος για τους φτωχούς, για τους εργάτες. Στη δεύτερη στροφή ο Q-Tip ρίχνει τούβλα και μ’αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο με αναφορές στο I can’t breathe, αντιτράμπ ατάκες, ειρωνείες για τα χρηματόδεντρα και διάφορα άλλα, και στο τέλος αποκαλύπτει ότι αυτά περί διαστήματος είναι μια μεταφορά, σου μιλάει για κάτι πολύ κοντινότερο. Απλά άκου το, είναι στροφάρα μέσα σε κομματάρα.
Αμέσως μετά έχουμε Phife να ξαναλέει την εισαγωγή μόνος του χωρίς τον tip μια δυο φορές και στην έξοδο αυτού του έπους έχουμε sample από άλλη μια ταινία, το Willy Wonka And The Chocolate Factory.
Για να μη ψάχνετε αλλού, στο κομμάτι χρησιμοποιήθηκαν επίσης τα Thriller του Michael Jackson, Gimme Some More - The J.B.’s και Lift Every Voice από Andrew Hill. Cheers
2. We The People
Πολιτική υπερκομματάρα με πολλά κιλά ειρωνεία από Q-tip στην πρώτη στροφή και Phife στη δεύτερη.
Καλύτερα να μην κάνω ανάλυση γιατί θα μου φάει καναδυο σελίδες, αξίζει να το βάλεις στο repeat για καναδυο-τρεις μέρες μπας και μπορέσεις να επικεντρωθείς στα λόγια γιατί το flow μάγκα μου σε παίρνει και σε σηκώνει σαν φτερό στον άνεμο. True Story, το άκουγα πολύ καιρό και δε μ’ένοιαζε καν τι λέει γιατί απλά έμπαινα στο mood της φωνής και σκατοπορωνόμουν. Μετά κατάλαβα τι λέει και το κανα χειρότερα. Τώρα παίρνω χάπια και οινόπνευμα για να κοιμηθώ, αλλά βλέπω όνειρα και δεν κοιμάμαι. Κατάλαβες, δε κατάλαβες;
Εκτός απ’τις στροφές και το ρεφρέν, έχει ένα ενδιάμεσο σημείο / γέφυρα, που ο τρόπος που τα λένε Q-Tip & Phife είναι σα να πηγαίνουν αντίστροφα στη ροή. Νομίζω έχει στυλιστικό ενδιαφέρον το σημείο, ραπικώς μιλώντας, τσέκαρε το και γράψε στα σχόλια αν έχω δίκιο ή αν λέω μαλακίες, άντε γιατί δε πάει άλλο, 10 δίσκους σου χω σερβίρει κι εσύ ούτε κουβέντα δε λες.
Το άλλο κουλό στο We the people είναι ότι παίζει sample από Black Sabbath!!! Είναι το Behind The Wall Of Sleep! WTF! Εδώ ρε μάγκες κάνω προσπάθεια να προωθήσω τη κουλτούρα σας κι εσείς πάτε και μου κοτσάρετε τον μλκ τον Όζι; J
3. Whateva Will Be
Τι μπούκωμα είναι αυτή η μπασάρα στην αρχή παικταράδες μου; Σα να τρως σοκολάτα με γέμιση cheesecake (μάγκες αυτό το πράμα υπάρχει πραγματικά, το ανακάλυψα στο σουπερμάρκετ πριν λίγες μέρες κι από τότε βρίσκομαι σε διαδικασία biggieοποίησης). Συμμετοχή (μικρή) απ’το ξαδερφάκι του Q τον Consequence στη 4^η στροφή, πίσω από τους 3 mc’s της μπάντας. Όλες καλές, προτιμώ την πρώτη του Phife εδώ. Πάντως μετά το τελευταίο τους άλμπουμ είχαν κάτι θεματάκια μεταξύ τους και είναι ωραίο να τους ακούς και τους 3 στο ίδιο τραγούδι, όσες φορές ξαναγίνει αυτό θα είναι σ’αυτόν τον δίσκο αφού έχουν δηλώσει ότι μετά απ’αυτό διαλύονται οριστικά. Το ρεφρέν είναι του Q-Tip και το λέει τραγουδιστά, είναι κάπως ανακουφιστικό στο ύφος, ίσως και λίγο αστείο. Το λάτρεψα. Δε θα πω για τους στίχους, παρά μόνο ότι είναι ποοοολύ σωστά στιχάκια. Η σαμπλάρα εδώ είναι το Promised Land από Nairobi Sisters κι έχει κι ένα κομμάτι από μια άλλη blackxploitation ταινία, το Dolemite που δε την έχω δει. Ακόμα. Όσον αφορά το δίσκο, μιλάμε για 3^η κομματάρα στη σειρά, πως γέννεν ατό κλπ, πλέω σε πελάγη ευτυχίας ακόμα και τώρα που το ακούω 27529 φορά ή κάτι τέτοιο. Νιώθεις;
4. Solid Wall Of Sound
Εδώ λέει στο δίσκο ότι παίζει πιάνο ο Elton John. Δε ξέρω αν αυτό είναι sample ή ο ίδιος ο Τζον, αλλά συμμετέχουν επίσης ο Busta Rhymes κι ο Jack White των The White Stripes. O Q-Tip παίζει ντραμς και μπάσο (είναι και ηθοποιός και και και, άλλο ένα πολυμηχάνημα κι επίσης συμμετοχομαϊντανός, υπήρχε περίοδος που όποιος δίσκος έπιανα είχε και μια συμμετοχή του, μικρή ή μεγάλη) αλλά επίσης έχει κάνει την παραγωγή και τη μίξη σε όλο το δίσκο και μάλιστα απ’το studio του σπιτιού του. Τώρα πως γίνεται να’χει καλύτερο ήχο από κάτι άλλες παραγωγές που υποτίθεται ότι γίνονται σε στουντιάρες, έλα πες μου εσύ.
Samples από Bennie And The Jets του Elton John, Jericho Jerk από Michel Colombier και Gimme Some More από The J.B.’s, το τιμήσανε πολύ το τελευταίο.
Καλό κομμάτι αλλά όχι όσο τα προηγούμενα τρία. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.
5. Dis Generation
Στο hiphop έχουμε συνηθίσει να ακούμε mc’s να δίνουν τα respect τους στους προηγούμενους (δεν αντέχω θα το πω, ξέρεις πως γίνεσαι ηγούμενος; Σε γαμάει ο προηγούμενος! Σόρρυ για το off topic αλλά είμαι επιρρεπής στους πειρασμούς) αλλά δεν έχουμε δει αρκετά το αντίθετο, οι παλιοί να σφίγγουν το χέρι στη νέα γενιά. Αυτό ακριβώς κάνουν εδώ οι ATCQ με τη συνδρομή του Busta Rhymes, με ένα πολύ ωραίο track.
Στην πρώτη στροφή μάλιστα, χώνουν οι 3 mc’s των ATCQ μαζί, με γρήγορες εναλλαγές, ωραία δεύτερα των άλλων 2 στον Q-Tip και άλλα τέτοια μεγαλεία. Οι στίχοι είναι συχνά συγκινητικοί, πολύ καλή επιλογή το sample του Pass The Dutchie από Musical Youth, ταίριαξε και το Ruido De Magia από Invisible. Μπασκετικές αναφορές (ο Phife ήταν μεγάλος μπασκετόφιλος, ήταν μέχρι και playable character στα NBA 2K7 και 2K9), Star Wars και διάφορα άλλα. Η δεύτερη στροφή είναι όπως και η πρώτη μόνο που χώνεται κι ο Busta Rhymes.
6. Kids
Kids, don’t you know how all this shit is fantasy? Ρωτάει το ρεφρέν... for real…
Βασικά το μόνο που έχω να πω εδώ είναι ότι όλα όσα λένε για τα παιδιά των καιρών μας χωρίς στόχους κλπ, ισχύουν και για τους ενήλικες. Το κομμάτι είναι ωραίο αλλά μέχρι εκεί, η συμμετοχή του Andre 3000 ταίριαξε γάντι.
7. Melatonin
Συμμετοχές από Marsha Ambrosius & Abbey Smith, η πρώτη είναι μια RnB τραγουδίστρια, η δεύτερη θα σε γελάσω. Δε ξέρω πως και γιατί τις επέλεξαν, ούτε αν θα τις ξαναπετύχω σε κάποια credits δίσκου, αλλά τη σημασία έχει, γιατί σπαταλάω τζάμπα ενέργεια και χώρο στο review μου; Ωραίες φωνές έχουν, οκ. Το Melatonin το παίρνει πάνω του ο Q και λέει για ορμόνες, χάπια, ουσίες, αϋπνίες, εξαρτήσεις κλπ.
Κρίμα πάντως γιατί το beat ταιριάζει αρκετά στη φωνή του Phife. Θα μπορούσε να ‘χει μια στροφή του εδώ.
8. Enough
Σωστή κίνηση να βάλουν σ’αυτό το σημείο του άλμπουμ το συγκεκριμένο downtempo κομμάτι, σε ξεκουράζει. Μας προσέχουν πολύ. Γουστάρω πολύ το παιχνιδιάρικο beat που σχεδόν σε κάθε μέτρο διαφοροποιείται και λίγο. Scratches απ’τον Dj Scratch, στροφές από Jarobi, Q-Tip. Χρησιμοποιήθηκαν το Memory Band από Rotary Connection και Folimagination από Olivier Bloch-Laine. Συμπαθητικό.
9. Mobius
Πρώτη στροφή από τον Consequence, έχει πλάκα γιατί ραπάρει σα να σου μιλάει χαλαρά στον καφέ.
Χωρίς να το καταλάβεις μπαίνει ο Busta Rhymes στη δεύτερη στροφή και σκέφτομαι ότι έχω πολύ καιρό να ακούσω κάτι πραγματικά καλό απ’αυτόν τον τρελάρα. Όχι ότι λέει και τίποτα σπουδαίο, αλλά τα λέει ωραία. Ωραίο ξεδιάλεγμα στους ήχους, έχουμε τα Prologue από Gentle Giant, Keep it Thoro από Prodigy και Ooh Child από Five Stairsteps. Μια ευγενική προσφορά απ’τα φιλαράκια των ATCQ.
10. Black Spasmodic
Εδώ κι αν έχουν διαλέξει samplάρα, Let The Music Play από Winston Jarrett. Πολύ ωραίο beat γενικότερα. Στο ρεφρέν έχουν πάλι τον ξα τον Consequence και μετά έχει Phife Dawg σε επική στροφή να ευχαριστεί τον Allah για τη μουσική, τους ATCQ και την επανένωση τους. Γενικά το κομμάτι σου βγάζει θετική διάθεση. Μετά Q-Tip για τα ρέστα, για μένα αυτή είναι η 4^η κομματάρα του δίσκου.
11. The Killing Season
Βρε καλώστον Talib Kweli! Ωραία στροφή, με δυνατούς στίχους, θα μπορούσε να performάρει λίγο καλύτερα θαρρώ. Αλήθεια που έχει χαθεί αυτός; Μετά ο Kanye West που τον κουβάλησε ο ξάδερφος λέει πολλές φορές They sold ya για να υπενθυμήσει πόσο αναλώσιμοι είναι οι φτωχοί μαύροι και να το εμπεδώσουν, καπάκια λέει κι ο ξάδερφος τη στροφή του (σε πόσα κομμάτια συμμετέχει; Γιατί δε γίνεται απλά μέλος της μπάντας να τελειώνουμε;) και τέλος κλείνει ο Jarobi. Είμαι μεγάλος fan του αντιμιλιταρισμού, οπότε γούσταρα με το The Killing Season. Ωραίο. Buffalo Gals από Malcolm McLaren στο sample.
12. Lost Somebody
Φωνάρα η Katia Cadet. Βελούδο. Ολόκληρο τραγούδι του γραψαν του κοντόPhife εδώ, ραπάροντας την ιστορία του, Q-Tip & Jarobi, προφανώς μετά το θάνατο του, πρέπει να’ταν το τελευταίο κομμάτι που ηχογράφησαν. Συγκινητικό. Can στο sample, απ’το κομμάτι Halleluhwah
13. Movin Backwards
Κρίμα που τόσα χρονια δεν ακούγαμε στους δίσκους καθόλου Jarobi. Μ’αρέσει το smoothy στυλ του όσο και οι στίχοι. Στο ρεφρέν Anderson .Paak, Soul φωνάρα, θα δεις στο λέω, αυτός ο τύπος έχει φοβερό μέλλον στη μουσική, αν ακολουθήσει το σωστό δρόμο. Αλλιώς θα γίνει puppet της βιομηχανίας, πάντως θα γίνει μεγάλο όνομα με τέτοια φωνάρα. Α λέει και μια στροφή τραγουδιστά! Έξυπνη προσθήκη, το σήκωνε το κομμάτι. Ντόπα. Έχουμε και μια μικρή στροφή Q-Tip στη συνέχεια. Αν και φτάνει προς το τέλος του το άλμπουμ, δε λέει να ρίξει τόνους.
14. Conrad Tokyo
Μπαίνουμε με Phife, τα λέει και δίνει σκυτάλη στον Kendrick Lamar που αφήνει κι αυτός τη στροφή του που δε μου πολυάρεσε με εξαίρεση κάποιες ωραίες εξυπνάδες και μετά έχουμε κάτι φωνές για ρεφρέν να φωνάζουν Conrad, Tokyo, Sapporo pistachio, αλλά δε πιάνω τη σύνδεση με όλα τ’άλλα.
15. Ego
Τολμώ να ονομάσω το στυλ του sub-funk, με τον Jack White πάλι στις κιθάρες, ο τίτλος περιγράφει άψογα το θέμα που απασχολεί τον Q-Tip στο κομμάτι. Ωραίο αλλά μέχρι εκεί. Προφανώς έχω κουραστεί λίγο, όχι απ’τον δίσκο, απ’το γράψιμο.
16. The Donald
Κι αυτό έχει τοποθετηθεί στην κατάλληλη θέση. Δεν υπήρχε καταλληλότερο κομμάτι για να κλείσει τον δίσκο. Συμμετέχουν εδώ πάλι Katia Cadet & Busta Rhymes, ο οποίος ρίχνει λίγα πάτουα φωνητικά κι έτσι ο δίσκος συμπεριλαμβάνει έστω και στο παραπέντε άλλο ένα χαρακτηριστικό της μαύρης κουλτούρας, την τζαμαϊκάνικη διάλεκτο. Από εκεί κατάγεται άλλωστε ο Busta Rhymes. Και βασικά η στροφή του είναι πολύ καλή, όταν δεν μοστράρεται πλάϊ σε κώλους γυμνασμένων κομπάρσων σε κλιπάκια της Nicki Minaj, καλά τα καταφέρνει στο να ‘ναι σοβαρός.
Το κλείσιμο δε θα μπορούσε να μην είναι κι αυτό αφιερωμένο στον Phife Dawg (ο οποίος όμως έχει προλάβει να γράψει μια στροφή εδώ). Εννοείται ότι αφήνει κι ο Q-Tip μια στροφή.

Το We Got It From Here… Thank You 4 Your Service σαν τίτλος, ήταν έμπνευση του Phife Dawg. Φήμες λένε ότι οι υπόλοιποι δεν ήταν ιδιαίτερα ψημένοι, αλλά μετά το θάνατο του, τελικά το κράτησαν.
Αν και δε θα το φανταζόταν ποτέ κανείς, βασικό ρόλο στο δίσκο παίζει το κομμάτι Gimme Some More των J.B.’s απ’το οποίο διάφορα στοιχεία του έχουν χρησιμοποιηθεί εδώ, αν μέτρησα σωστά σε 5 διαφορετικά κομμάτια, ακόμα και στο τελευταίο. Γενικά στο samplάρισμα θεωρώ ότι έχει γίνει καλή δουλειά. Όταν πρωτοάκουσα το δίσκο κι έψαχνα τα credits του (δε τον είχα πάρει ακόμα) με χάλαγε που δεν υπήρχε πουθενά ο Ali Shaheed Muhammad, το τέταρτο μέλος της μπάντας. Αργότερα ψάχτηκα στα ιντερνετς κι έμαθα πως εκείνο το διάστημα το ‘χε αφιερώσει σε ένα άλλο project που μάλλον άξιζε τον κόπο: τη μουσική επιμέλεια της σειράς Luke Cage! Μάλιστα μαζί με τον Adrian Younge. Διάολε, όταν έβλεπα τη σειρά είχα ζαχαρώσει πολύ με τις μουσικούλες της. Not bad κι από μένα παίρνει τα respect μου γι’αυτό, αν και θα θελα να υπάρχει στον τελευταίο ever δίσκο των A Tribe Called Quest.

Το We Got It From Here… Thank You 4 Your Service μου δίνει την εντύπωση ότι θα μπορούσε να το ακούσει άνετα ακόμα και κάποιος μη εξοικειωμένος με το hiphop, αλλά ταυτόχρονα δεν χάνει καθόλου απ’τη χιπχοπίλα του.
Ένα άλλο fact είναι ότι αskipάριστος δίσκος = καλός δίσκος. Ο συγκεκριμένος παίρνει και bonus έκπληξης γιατί μετά από τόσα χρόνια, θα περίμενε κανείς μια επανένωση αρπαχτής ίσα ίσα για να γίνει ντόρος. Ίσως έχει κάποια βάση αυτό, ένας καχύποπτος θα μπορούσε να προσθέσει εδώ πως μετά τον θάνατο του Phife ανακοινώθηκε και προσωπικός δίσκος του, προς το παρρόν ακυκλοφόρητος αλλά έρχεται, αλλά το ίδιο το We Got It From Here… Thank You 4 Your Service δείχνει την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Ο δίσκος όχι μόνο δεν ήταν αρπαχτή, αλλά ΈΠΡΕΠΕ να γίνει. Γιατί ασχολείται με ζητήματα που συζητιούνται σήμερα, τώρα, επηρεάζουν τον κόσμο μας και είναι σήμερα στην επιφάνεια, σήμερα πρέπει να σκεφτούμε γι'αυτά. Πολύ σημαντικό. Του λείπουν κάποια στοιχεία, θα μπορούσε σίγουρα να’χει περισσότερο χιούμορ, θα του ταίριαζε. Από την άλλη βέβαια, έχει σοφιστικέ πλαίσιο και δεν είναι εύκολο να τα συνδιάζεις όλα στις σωστές ποσότητες. Όμως όπως λένε κάτι αγαπημένοι γάτοι της γειτονιάς εδώ, που μάλιστα βίωσαν παρόμοια κατάσταση, αυτό που καταφέρνει ο δίσκος είναι να γελάσει ο θλιμένος ο αλήτης, έτσι ξαφνικά σε μια έξυπνη ατάκα, μια σωστή κουβέντα για τους πιτσιρικάδες όλου του κόσμου. Έχει μεγάλη σημασία να νιώθεις ότι κάποιοι από πολύ μακριά λένε πράγματα που σου κάνουν νόημα κι εσένα.
Το We Got It From Here… Thank You 4 Your Service είναι θρίαμβος. Τέλος. Πάρτε τον όλοι καναδυό φορές, μια για σας και μια δώρο για τον κολλητό ή την κολλητή.