Ο Ka είναι ένας ράπερ από το Brownsville, που πάντα εκτιμούσα αλλά σπάνια άκουγα.
Το στυλ του είναι μονότονο, ίσως και βαρετό για κάποιους, παρ’όλα αυτά είναι
στιγμές που θες να ακούσεις κάτι τέτοιο, κάτι σκονισμένο που τρίζει και είναι
βρώμικο, και τότε είναι που σου δίνει απλόχερα αυτό που θες να πάρεις, και
μάλιστα με ποιότητα στον λόγο του.
Σχετικά άγνωστος, (παλιότερα συμμετείχε στους Natural Elements και τους Nightbreed) κέρδισε κάποια λεπτά δημοσιότητας όταν τον Αύγουστο του 2016 η NY Post, μια εφημερίδα της Νέας Υόρκης, και η δημοσιογράφος της Susan Edelman, τον κάναν πρωτοσέλιδο και του επιτέθηκαν επειδή έλεγε κακές λεξούλες για τους μπάτσους. Με τον τρόπο που βγήκε όλο αυτό, φάνηκε ξεκάθαρα ότι στόχος ήταν το να χάσει τη δουλειά του. Ναι, ξέχασα να σας πω, ο Ka είναι πυροσβέστης και ραπάρει στον ελευθερό του χρόνο. Τίμιο.
Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θέλαν οι κακοί, ο Ka δεν απολύθηκε, απάντησε με την ταπεινότητα που τον χαρακτηρίζει, βγήκαν και τα τσακάλια ο El-P, ο Killer Mike και κάτι άλλοι να τον υπερασπιστούν και η υπόθεση έκλεισε σχετικά γρήγορα.
Ήθελα να κάνω review τον τελευταίο του δίσκο, το Honor Killed The Samurai, αλλά σκέφτηκα ότι θα είναι κρίμα να μη μιλήσω πρώτα για το ντεμπούτο του, το Iron Works, που ήταν φουλ underground αυτοέκδοση. Τη δουλειά αυτή έδωσε ένας φίλος του Ka στον Gza, ο οποίος την άκουσε (τη δουλειά του Ka ε) γούσταρε, και τον έχωσε στον επόμενο του δίσκο, το Pro Tools να τα πει σ’ένα κομμάτι αυτοπροσώπος, το Firehouse. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που γνώρισε δημοσιότητα. Τότε πολλά γατόνια διαμαρτυρήθηκαν που ένας εντελώς άγνωστος (και προφανώς όχι με το ταλέντο που χαρακτηρίζει τους Wu-Tang) συμμετείχε στον δίσκο του Gza, με τον ίδιο τρόπο που εγώ γκρινιάζω για τους χορτοκουβαλητές στο The Saga Continues, αλλά ο Genius ήξερε τι έκανε. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή την παράδοση την ξεκίνησε στο Liquid Swords όταν έδωσε μικρόφωνο στον άγνωστο τότε ακόμα Killah Priest!
Αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ έγραφε κι έχωνε από παιδί, κατάφερε να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο στα 38!
Στο επόμενο album του, το Grief Pedigree, ο Ka εξελίχθηκε. Κυρίως στην παραγωγή, αλλά και στο στίχο, και στο performance του. Κι επίσης, συμπλήρωσε και τελειοποίησε το ύφος του. Η φάση με τον Gza τον είχε φορτώσει με κουράγιο και διάθεση για δημιουργία. Και τελικά αυτό το άλμπουμ θα σου παρουσιάσω ακούγοντας το, γιατί το Grief Pedigree είναι το πιο καθοριστικό στην εδραίωση του στυλ και του ήχου του Ka.
1. Chamber
Ούτε εισαγωγές ούτε τίποτα, κατευθείαν στο ψαχνό. Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας hiphop δίσκος έμπαινε τόσο σταράτα. Το κομμάτι είναι για repeat μέχρι να λιποθυμήσεις. Όλοι οι στίχοι, ένας προς έναν, αξίζουν. Αργό αλλά σταθερό και γερό flow σε ένα παραλήρημα που δε κόβεται ούτε με βαλέ. Λέει Now I drop calm bombs, (σκιαγραφόντας το στυλ του) watch us lob it in, the metal artisan with the darker skin, set the table, fix us a plate, pour us a glass… Definite seconds before them years force us to fast… Μιλάει για το πως μεγάλωσε στη φτώχεια, την ανεργία, τα ναρκωτικά, τα όπλα.
Όχι NY Post, δεν παρακινεί κανέναν στη βία, ούτε σενιάρει τη ζωή στο γκέττο. Απλά περιγράφει την εμπειρία του, τα βιώματα χιλιάδων φτωχών μαύρων και τον τρόπο που μεγάλωσαν στη NY. Αυτά τον σημάδεψαν, γι’αυτά θέλει να μιλήσει. Το ότι η βιομηχανία του θεάματος μπορεί να προωθεί κάτι τέτοιο είναι τελείως διαφορετικό πράμα. Ποιος δεν θέλει να μιλήσει για μια έντονη εμπειρία απ’την οποία κατάφερε να ξεφύγει ζωντανός (και πιο δυνατός); Στην παραγωγή έχουμε samples από το Happy Days των The Illusion και Brownsville Transfer από Ed Summerlin. Dusted & Dope!
2. Cold Facts
Στο ίδιο κλίμα με το προηγούμενο track, ο ίδιος ο Ka υποστηρίζει πως το Cold Facts είναι η ραχοκοκαλιά του δίσκου και δεν έχει άδικο. Στιχουργικά είναι μάλλον το πιο δυνατό κομμάτι, αν και στο performing τα κατάφερε καλύτερα στο Chamber. Εδώ απολογείται πως ότι έκανε στους δρόμους της Νεας Υόρκης, τα βέρια κλπ, ήταν απλά για να επιβιώσει. Παγωμένο διαμέρισμα, χαμένοι φίλοι, αναφορές σε σειρές, ειρωνίες για όσους τρώνε χοιρινό μιας κι ο ίδιος είναι Μουσουλμάνος, και πολλές άλλες εικόνες γνωστές στον φτωχό εργατόκοσμο. Ο Ka μεγάλωσε σαν παιδί σε ένα σπίτι με άλλα 12 άτομα... Εδώ υπάρχει κι ο περίφημος στίχος που ‘γινε αιτία σκανδάλου, κρατηθείτε: Fuck them cops and swats with night vision!
Η παραγωγή είναι περίεργη, δεν έχει ούτε Snare ούτε Kick, ούτε μπάσσο. Παρ’όλα αυτά είναι καλή κι έχει κάτι ωραία τσιμπήματα η κιθάρα στο τέλος.
3. No Downtime
Επιστροφή στις “κανονικές” παραγωγές και μάλιστα ψιλο-upbeat. Μου θύμησε τον Common, έχει αρκετά κομμάτια σ’αυτό το στυλ, βέβαια η φωνή του Ka είναι πιο βαριά και σκοτεινή.
Νομίζω, δε θυμάμαι κιόλας καλά, ότι κάπου διάβασα πως αυτό το κομμάτι ήθελε να το κάνει για τη γυναίκα του; Κι ότι ήθελε να αποφύγει να μιλήσει για τη ζωή στο γκέττο, το πως έκλεβε σαν παιδί, πως έπαιζε ξύλο στο μετρό και πως πουλούσε ντρόγκια; Ε, δε τα κατάφερε καθόλου. Αλλά εγώ τώρα να δικάσω τον Ka για κάτι τέτοιο δεν παίζει.
Επίσης τι παίζει, όλοι οι ράπερ έχουν περίστροφα 9χιλιοστών και τα ονομάζουν Nina από το Nine, ή μήπως δεν πιάνω κάτι; Θυμάμαι και το Nina του Krs-One.
4. Summer
Διαπίστωση: Όσο περνά η ώρα και συνεχίζει το άλμπουμ, εθίζεσαι στην απαλή, ήρεμη φωνή του Ka.
Πάλι στιχάρες εδώ αλλά δε μου άρεσε ούτε το beat, ούτε το sample που είναι απ’το Sleepy People της Bettye Crutcher. Επίσης οι στίχοι δε μου ταιριάζουν καθόλου με την παραγωγή. Μάλλον το ήθελα πιο νοσταλγικό το beat ή έστω πιο ξερό και dusty.
5. Decisions
Ότι λέει ο τίτλος. Επιλογές ζωής, αποφάσεις που πρέπει να πάρει ο καθένας. Πάλι δυνατοί στιχοι, σίγουρα πιο ταιριαχτή επιλογή απ’το Summer στη μουσική. Ο Ka μου δίνει την εντύπωση ότι θα καταφέρει να βγάλει τον δίσκο αskipάριστα. Άριστα. Sample από Love comes and goes του Arthur Conley.
6. Collage
Παραπέμπει στο συμπαθητικό εξώφυλλο ο τίτλος, αλλά νομίζω ότι εδώ πέφτει λίγο η ποιότητα στο decent.
7. Every…
Λάτρεψα την αργή ελιτίστικη παραγωγή του αλλά έχει αρχίσει να με κουράζει η παρελθοντολογία για τα παιδικά χρόνια του Ka. Όχι ότι δεν είναι ωραίο το κομμάτι αλλά πόσο ακόμα πια; Αν το άκουγα ξαφνικά μόνο του ανάμεσα σε κομμάτια άλλων, δε θα με ενοχλούσε, αλλά έχοντας ακούσει ήδη 6 δικά του κομμάτια πριν, κάπως μου φαίνεται.
8. Iron Age(feat Roc Marciano)
Εδώ ισχύουν τα ίδια με το προηγούμενο, αλλά η συμμετοχή του Roc Marciano κάπως το εξισορροπεί. Αν και ραπάρει λίγο κοιμησμένα κι αυτός. Γενικά μετά το Summer νομίζω ότι τα λέει λίγο ξεψυχισμένα ο Ka… και το sample του After Hours από J.R. Bailey δε βοηθάει πολύ την κατάσταση.
9. Up Against Goliath
Ναρκολογία, βιβλικές παρομοιώσεις κι επιβίωση στην πιο ατμοσφαιρική παραγωγή του δίσκου. Μου φαίνεται απίστευτο πως αυτός ο γάτος κατάφερε να γίνει πυροσβέστης αντί για γκάνγκστερ. Πραγματικά μπράβο του, γιατί δείχνει να’ναι λίγο εμμονικούλης. Από sample εδώ έχουμε το Movin’ Day από Brook Benton.
10. Vessel
Εδώ μου αρέσει που ίσως για πρώτη φορά χρησιμοποιούνται κάποιες τεχνικές στο σαμπλάρισμα και γενικότερα στην παραγωγή, που δεν ξανασυνάντησα πριν στο άλμπουμ (εκτός κι αν δε το πρόσεξα αλλά δε νομίζω). Και το ίδιο το sample είναι αρκετά διαφορετικό απ’τα υπόλοιπα του δίσκου. Είναι από κάτι ρασταφαριανό αλλά δε μπορώ να βρω ή να θυμηθώ τι, αν και είναι μάλλον πολυ γνωστό. Ο στίχος πολύ σωστός, όπως θα περίμενε κανείς.
11. Born King N.Y.
Παρελθοντολογία ξεπαρελθοντολογία ο Ka τα λέει ωραία. Όπως και να το κάνουμε έχει ταλέντο. Το Leaving Shire από Bo Hansson δε βοηθάει καθόλου όμως σαν sample, το θεωρώ άκυρη επιλογή για αυτούς τους στίχους. Αν και μάλλον πρώτα έγινε το κομμάτι κι από πάνω ράπαρε ο Ka. Αυτά ξέρει να ραπάρει, τι να κάνουμε τώρα. Οι στίχοι πάντως εδώ θέλαν κάτι πιο γρήγορο, πιο δυνατό. Ή, ίσως αυτό με κάνει να πιστεύω η ακρόαση του Ka για μισή ώρα και βάλε. Νομίζω ότι ο Ka πάσχει από το σύνδρομο του Peter Pan, αρνείται να μεγαλώσει, τουλάχιστον στο κομμάτι της έμπνευσης. Θα μπορούσε να’χει περισσότερη ποικιλία στη θεματολογία του. Πυροσβέστης είσαι, εργαζόμενος είσαι, έχεις κάνει οικογένεια, έχεις κάποιες πολιτικές απόψεις, έχεις δει πολλά, ναι, αλλά πάρτο και λίγο αλλιώς ρε φίλε.
Όπως δεν ξεχνάει να αναφέρει κι ο ίδιος σε κάθε του συνέντευξη, προτεραιότητα του είναι ο στίχος. Γι’αυτό και οι παραγωγές είναι συχνά downtempo, χαμηλωμένες στην ένταση και πρωταγωνιστεί η φωνή του. Το σέβομαι αλλά δε γίνεται να’χεις έναν ολόκληρο δίσκο στο ίδιο ύφος, ταπεινή μου άποψη. Κι αυτό φαίνεται και στο Grief Pedigree, γιατί ενώ μπαίνει με τα μπούνια, κάπου στη μέση ρίχνει ταχύτητες. Ο στίχος όντως μετράει, δείχνει να’χει φτιαχτεί με τέχνη και μαεστρία, όχι βιαστικά, και μάλιστα σχεδόν σε όλα τα κομμάτια. Στα θετικά ότι δεν πατήθηκε skip ποτέ, αν και σε καναδυο σημεία φλέρταρα λίγο με την ιδέα. Βέβαια είναι και μικρής διάρκειας το άλμπουμ, 35 λεπτά περίπου. Τουλάχιστον δε το γάμησε με skitάκια και τέτοιες μαλακίες σα κάτι άλλους εξυπνάκηδες. Κάτι ακόμα που πρέπει να αναφερθεί, είναι ότι η παραγωγή του δίσκου είναι εξ’ολοκλήρου δικό του έργο και δεν αναμίχθηκε κανείς άλλος, οπότε είναι και κατάθεση ψυχής, αποτυπώνει όσο περισσότερο είναι δυνατό την κατάσταση του Ka τη δεδομένη χρονική στιγμή, για το τι σκεφτόταν, τι τον απασχολούσε, τα μουσικά του γούστα στο σαμπλάρισμα κλπ.
Επίσης ο θεούλης έκανε κλιπάκια σχεδόν για όλα τα κομμάτια του δίσκου, τσέκαρε! Γουστάρω που είναι έτσι, μερακλής, και παίρνει τη δουλειά του τόσο σοβαρά και παθιάζεται μ'αυτό.
Αυτά, τώρα αν είσαι σκαλωμένος με τα σουξεδάκια, δε θα δώσεις και πολύ σημασία στον Ka. Αν όμως είσαι ευσυνείδητος χιπχοπάς, που θέλει να ακούει και κάτι διαφορετικό το αυτάκι του, ή αν θες να’χεις έναν δίσκο του Ka γιατί είναι μεγάλο αλάνι και τον σέβεσαι, τότε αυτόν θα πάρεις! Αρχικά τουλάχιστον, μετά σκέψου το και για τους υπόλοιπους. Επίσης αν είσαι Dj, θα μπορείς να παίζεις το Chamber ή το No Downtime όταν δε θα’χει πολύ κόσμο και θα παίζεις χαλαρά αλλά ωραία! Ο δίσκος κυκλοφορούσε μόνο σε cd, αλλά το 2014 βγήκε κι έκδοση βινυλίου και μάλιστα με πολύ καλό ήχο, το νού σου.
Σχετικά άγνωστος, (παλιότερα συμμετείχε στους Natural Elements και τους Nightbreed) κέρδισε κάποια λεπτά δημοσιότητας όταν τον Αύγουστο του 2016 η NY Post, μια εφημερίδα της Νέας Υόρκης, και η δημοσιογράφος της Susan Edelman, τον κάναν πρωτοσέλιδο και του επιτέθηκαν επειδή έλεγε κακές λεξούλες για τους μπάτσους. Με τον τρόπο που βγήκε όλο αυτό, φάνηκε ξεκάθαρα ότι στόχος ήταν το να χάσει τη δουλειά του. Ναι, ξέχασα να σας πω, ο Ka είναι πυροσβέστης και ραπάρει στον ελευθερό του χρόνο. Τίμιο.
Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θέλαν οι κακοί, ο Ka δεν απολύθηκε, απάντησε με την ταπεινότητα που τον χαρακτηρίζει, βγήκαν και τα τσακάλια ο El-P, ο Killer Mike και κάτι άλλοι να τον υπερασπιστούν και η υπόθεση έκλεισε σχετικά γρήγορα.
Ήθελα να κάνω review τον τελευταίο του δίσκο, το Honor Killed The Samurai, αλλά σκέφτηκα ότι θα είναι κρίμα να μη μιλήσω πρώτα για το ντεμπούτο του, το Iron Works, που ήταν φουλ underground αυτοέκδοση. Τη δουλειά αυτή έδωσε ένας φίλος του Ka στον Gza, ο οποίος την άκουσε (τη δουλειά του Ka ε) γούσταρε, και τον έχωσε στον επόμενο του δίσκο, το Pro Tools να τα πει σ’ένα κομμάτι αυτοπροσώπος, το Firehouse. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που γνώρισε δημοσιότητα. Τότε πολλά γατόνια διαμαρτυρήθηκαν που ένας εντελώς άγνωστος (και προφανώς όχι με το ταλέντο που χαρακτηρίζει τους Wu-Tang) συμμετείχε στον δίσκο του Gza, με τον ίδιο τρόπο που εγώ γκρινιάζω για τους χορτοκουβαλητές στο The Saga Continues, αλλά ο Genius ήξερε τι έκανε. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή την παράδοση την ξεκίνησε στο Liquid Swords όταν έδωσε μικρόφωνο στον άγνωστο τότε ακόμα Killah Priest!
Αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ έγραφε κι έχωνε από παιδί, κατάφερε να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο στα 38!
Στο επόμενο album του, το Grief Pedigree, ο Ka εξελίχθηκε. Κυρίως στην παραγωγή, αλλά και στο στίχο, και στο performance του. Κι επίσης, συμπλήρωσε και τελειοποίησε το ύφος του. Η φάση με τον Gza τον είχε φορτώσει με κουράγιο και διάθεση για δημιουργία. Και τελικά αυτό το άλμπουμ θα σου παρουσιάσω ακούγοντας το, γιατί το Grief Pedigree είναι το πιο καθοριστικό στην εδραίωση του στυλ και του ήχου του Ka.
1. Chamber
Ούτε εισαγωγές ούτε τίποτα, κατευθείαν στο ψαχνό. Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας hiphop δίσκος έμπαινε τόσο σταράτα. Το κομμάτι είναι για repeat μέχρι να λιποθυμήσεις. Όλοι οι στίχοι, ένας προς έναν, αξίζουν. Αργό αλλά σταθερό και γερό flow σε ένα παραλήρημα που δε κόβεται ούτε με βαλέ. Λέει Now I drop calm bombs, (σκιαγραφόντας το στυλ του) watch us lob it in, the metal artisan with the darker skin, set the table, fix us a plate, pour us a glass… Definite seconds before them years force us to fast… Μιλάει για το πως μεγάλωσε στη φτώχεια, την ανεργία, τα ναρκωτικά, τα όπλα.
Όχι NY Post, δεν παρακινεί κανέναν στη βία, ούτε σενιάρει τη ζωή στο γκέττο. Απλά περιγράφει την εμπειρία του, τα βιώματα χιλιάδων φτωχών μαύρων και τον τρόπο που μεγάλωσαν στη NY. Αυτά τον σημάδεψαν, γι’αυτά θέλει να μιλήσει. Το ότι η βιομηχανία του θεάματος μπορεί να προωθεί κάτι τέτοιο είναι τελείως διαφορετικό πράμα. Ποιος δεν θέλει να μιλήσει για μια έντονη εμπειρία απ’την οποία κατάφερε να ξεφύγει ζωντανός (και πιο δυνατός); Στην παραγωγή έχουμε samples από το Happy Days των The Illusion και Brownsville Transfer από Ed Summerlin. Dusted & Dope!
2. Cold Facts
Στο ίδιο κλίμα με το προηγούμενο track, ο ίδιος ο Ka υποστηρίζει πως το Cold Facts είναι η ραχοκοκαλιά του δίσκου και δεν έχει άδικο. Στιχουργικά είναι μάλλον το πιο δυνατό κομμάτι, αν και στο performing τα κατάφερε καλύτερα στο Chamber. Εδώ απολογείται πως ότι έκανε στους δρόμους της Νεας Υόρκης, τα βέρια κλπ, ήταν απλά για να επιβιώσει. Παγωμένο διαμέρισμα, χαμένοι φίλοι, αναφορές σε σειρές, ειρωνίες για όσους τρώνε χοιρινό μιας κι ο ίδιος είναι Μουσουλμάνος, και πολλές άλλες εικόνες γνωστές στον φτωχό εργατόκοσμο. Ο Ka μεγάλωσε σαν παιδί σε ένα σπίτι με άλλα 12 άτομα... Εδώ υπάρχει κι ο περίφημος στίχος που ‘γινε αιτία σκανδάλου, κρατηθείτε: Fuck them cops and swats with night vision!
Η παραγωγή είναι περίεργη, δεν έχει ούτε Snare ούτε Kick, ούτε μπάσσο. Παρ’όλα αυτά είναι καλή κι έχει κάτι ωραία τσιμπήματα η κιθάρα στο τέλος.
3. No Downtime
Επιστροφή στις “κανονικές” παραγωγές και μάλιστα ψιλο-upbeat. Μου θύμησε τον Common, έχει αρκετά κομμάτια σ’αυτό το στυλ, βέβαια η φωνή του Ka είναι πιο βαριά και σκοτεινή.
Νομίζω, δε θυμάμαι κιόλας καλά, ότι κάπου διάβασα πως αυτό το κομμάτι ήθελε να το κάνει για τη γυναίκα του; Κι ότι ήθελε να αποφύγει να μιλήσει για τη ζωή στο γκέττο, το πως έκλεβε σαν παιδί, πως έπαιζε ξύλο στο μετρό και πως πουλούσε ντρόγκια; Ε, δε τα κατάφερε καθόλου. Αλλά εγώ τώρα να δικάσω τον Ka για κάτι τέτοιο δεν παίζει.
Επίσης τι παίζει, όλοι οι ράπερ έχουν περίστροφα 9χιλιοστών και τα ονομάζουν Nina από το Nine, ή μήπως δεν πιάνω κάτι; Θυμάμαι και το Nina του Krs-One.
4. Summer
Διαπίστωση: Όσο περνά η ώρα και συνεχίζει το άλμπουμ, εθίζεσαι στην απαλή, ήρεμη φωνή του Ka.
Πάλι στιχάρες εδώ αλλά δε μου άρεσε ούτε το beat, ούτε το sample που είναι απ’το Sleepy People της Bettye Crutcher. Επίσης οι στίχοι δε μου ταιριάζουν καθόλου με την παραγωγή. Μάλλον το ήθελα πιο νοσταλγικό το beat ή έστω πιο ξερό και dusty.
5. Decisions
Ότι λέει ο τίτλος. Επιλογές ζωής, αποφάσεις που πρέπει να πάρει ο καθένας. Πάλι δυνατοί στιχοι, σίγουρα πιο ταιριαχτή επιλογή απ’το Summer στη μουσική. Ο Ka μου δίνει την εντύπωση ότι θα καταφέρει να βγάλει τον δίσκο αskipάριστα. Άριστα. Sample από Love comes and goes του Arthur Conley.
6. Collage
Παραπέμπει στο συμπαθητικό εξώφυλλο ο τίτλος, αλλά νομίζω ότι εδώ πέφτει λίγο η ποιότητα στο decent.
7. Every…
Λάτρεψα την αργή ελιτίστικη παραγωγή του αλλά έχει αρχίσει να με κουράζει η παρελθοντολογία για τα παιδικά χρόνια του Ka. Όχι ότι δεν είναι ωραίο το κομμάτι αλλά πόσο ακόμα πια; Αν το άκουγα ξαφνικά μόνο του ανάμεσα σε κομμάτια άλλων, δε θα με ενοχλούσε, αλλά έχοντας ακούσει ήδη 6 δικά του κομμάτια πριν, κάπως μου φαίνεται.
8. Iron Age(feat Roc Marciano)
Εδώ ισχύουν τα ίδια με το προηγούμενο, αλλά η συμμετοχή του Roc Marciano κάπως το εξισορροπεί. Αν και ραπάρει λίγο κοιμησμένα κι αυτός. Γενικά μετά το Summer νομίζω ότι τα λέει λίγο ξεψυχισμένα ο Ka… και το sample του After Hours από J.R. Bailey δε βοηθάει πολύ την κατάσταση.
9. Up Against Goliath
Ναρκολογία, βιβλικές παρομοιώσεις κι επιβίωση στην πιο ατμοσφαιρική παραγωγή του δίσκου. Μου φαίνεται απίστευτο πως αυτός ο γάτος κατάφερε να γίνει πυροσβέστης αντί για γκάνγκστερ. Πραγματικά μπράβο του, γιατί δείχνει να’ναι λίγο εμμονικούλης. Από sample εδώ έχουμε το Movin’ Day από Brook Benton.
10. Vessel
Εδώ μου αρέσει που ίσως για πρώτη φορά χρησιμοποιούνται κάποιες τεχνικές στο σαμπλάρισμα και γενικότερα στην παραγωγή, που δεν ξανασυνάντησα πριν στο άλμπουμ (εκτός κι αν δε το πρόσεξα αλλά δε νομίζω). Και το ίδιο το sample είναι αρκετά διαφορετικό απ’τα υπόλοιπα του δίσκου. Είναι από κάτι ρασταφαριανό αλλά δε μπορώ να βρω ή να θυμηθώ τι, αν και είναι μάλλον πολυ γνωστό. Ο στίχος πολύ σωστός, όπως θα περίμενε κανείς.
11. Born King N.Y.
Παρελθοντολογία ξεπαρελθοντολογία ο Ka τα λέει ωραία. Όπως και να το κάνουμε έχει ταλέντο. Το Leaving Shire από Bo Hansson δε βοηθάει καθόλου όμως σαν sample, το θεωρώ άκυρη επιλογή για αυτούς τους στίχους. Αν και μάλλον πρώτα έγινε το κομμάτι κι από πάνω ράπαρε ο Ka. Αυτά ξέρει να ραπάρει, τι να κάνουμε τώρα. Οι στίχοι πάντως εδώ θέλαν κάτι πιο γρήγορο, πιο δυνατό. Ή, ίσως αυτό με κάνει να πιστεύω η ακρόαση του Ka για μισή ώρα και βάλε. Νομίζω ότι ο Ka πάσχει από το σύνδρομο του Peter Pan, αρνείται να μεγαλώσει, τουλάχιστον στο κομμάτι της έμπνευσης. Θα μπορούσε να’χει περισσότερη ποικιλία στη θεματολογία του. Πυροσβέστης είσαι, εργαζόμενος είσαι, έχεις κάνει οικογένεια, έχεις κάποιες πολιτικές απόψεις, έχεις δει πολλά, ναι, αλλά πάρτο και λίγο αλλιώς ρε φίλε.
Όπως δεν ξεχνάει να αναφέρει κι ο ίδιος σε κάθε του συνέντευξη, προτεραιότητα του είναι ο στίχος. Γι’αυτό και οι παραγωγές είναι συχνά downtempo, χαμηλωμένες στην ένταση και πρωταγωνιστεί η φωνή του. Το σέβομαι αλλά δε γίνεται να’χεις έναν ολόκληρο δίσκο στο ίδιο ύφος, ταπεινή μου άποψη. Κι αυτό φαίνεται και στο Grief Pedigree, γιατί ενώ μπαίνει με τα μπούνια, κάπου στη μέση ρίχνει ταχύτητες. Ο στίχος όντως μετράει, δείχνει να’χει φτιαχτεί με τέχνη και μαεστρία, όχι βιαστικά, και μάλιστα σχεδόν σε όλα τα κομμάτια. Στα θετικά ότι δεν πατήθηκε skip ποτέ, αν και σε καναδυο σημεία φλέρταρα λίγο με την ιδέα. Βέβαια είναι και μικρής διάρκειας το άλμπουμ, 35 λεπτά περίπου. Τουλάχιστον δε το γάμησε με skitάκια και τέτοιες μαλακίες σα κάτι άλλους εξυπνάκηδες. Κάτι ακόμα που πρέπει να αναφερθεί, είναι ότι η παραγωγή του δίσκου είναι εξ’ολοκλήρου δικό του έργο και δεν αναμίχθηκε κανείς άλλος, οπότε είναι και κατάθεση ψυχής, αποτυπώνει όσο περισσότερο είναι δυνατό την κατάσταση του Ka τη δεδομένη χρονική στιγμή, για το τι σκεφτόταν, τι τον απασχολούσε, τα μουσικά του γούστα στο σαμπλάρισμα κλπ.
Επίσης ο θεούλης έκανε κλιπάκια σχεδόν για όλα τα κομμάτια του δίσκου, τσέκαρε! Γουστάρω που είναι έτσι, μερακλής, και παίρνει τη δουλειά του τόσο σοβαρά και παθιάζεται μ'αυτό.
Αυτά, τώρα αν είσαι σκαλωμένος με τα σουξεδάκια, δε θα δώσεις και πολύ σημασία στον Ka. Αν όμως είσαι ευσυνείδητος χιπχοπάς, που θέλει να ακούει και κάτι διαφορετικό το αυτάκι του, ή αν θες να’χεις έναν δίσκο του Ka γιατί είναι μεγάλο αλάνι και τον σέβεσαι, τότε αυτόν θα πάρεις! Αρχικά τουλάχιστον, μετά σκέψου το και για τους υπόλοιπους. Επίσης αν είσαι Dj, θα μπορείς να παίζεις το Chamber ή το No Downtime όταν δε θα’χει πολύ κόσμο και θα παίζεις χαλαρά αλλά ωραία! Ο δίσκος κυκλοφορούσε μόνο σε cd, αλλά το 2014 βγήκε κι έκδοση βινυλίου και μάλιστα με πολύ καλό ήχο, το νού σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου