Hey
Yo!
Άλλο ένα πολυμηχάνημα της σύγχρονης μουσικής, ο Terrace Martin, κάνει και έχει κάνει λίγο πολύ τα πάντα. Παραγωγός, ράπερ, ηθοποιός, ντράμερ, σαξοφονίστας, μπασσίστας, δώστου κάτι και θα το παίξει, τραγουδιστής, συνθέτης.
Ο Terrace Martin είναι μια Jazz ψυχή παγιδευμένη στο σώμα ενός χιπχοπά, με ένα funk βιονικό χέρι
και μια Rnb φωνή και είναι από το Los Angeles.
Πιο γνωστός είναι ίσως για τις παραγωγές δίσκων σε Snoop Dog, Kendrick Lamar, Busta Rhymes, The Game, αλλά και Raphael Saadiq, Stevie Wonder, Charlie Wilson και πολλούς άλλους.
Οι πρώτοι 2 δίσκοι του ήταν πιο hiphop-oriented σε σχέση με το Velvet Portraits που είναι πιο Rnb φάση και μέχρι εδώ θα ‘πρεπε να ‘χεις καταλάβει για τι είδους μουσικού χαμαιλέοντα μιλάμε, οπότε σταματάω να ρίχνω ονόματα με τα οποία έχει συνεργαστεί με κάποιον τρόπο για να σου δείξω ότι είμαι ο φωτεινός παντογνώστης. Δεν είμαι, απλά έχω ιντερνετ και μ’αρέσει η μουσική.
Το Velvet Portraits πάντως σου δίνει την εντύπωση ότι προσπαθεί να φτιάξει ένα μωσαϊκό από σχεδόν όλους τους μοντέρνους ήχους που κυκλοφορούν στον περίγυρο, χωρίς όμως αυτο να σημαίνει ότι δεν έχει δική του ταυτότητα. Σε μια ώρα και δέκα λεπτά περίπου έχεις ακούσει ένα μεγάλο φάσμα του σύγχρονου ήχου. Κι αυτός είναι ο λόγος που διάλεξα να γράψω για το συγκεκριμένο άλμπουμ.
1. Velvet Portraits
Ενάμιση λεπτό εισαγωγή, πιάνο, πλήκτρα και φωνητικά. Πολύ minimal σύνθεση για τα γούστα μου. Τίποτα σπουδαίο. Σκέφτομαι ότι θα ταίριαζε περισσότερο στο κλείσιμο του δίσκου παρά στην αρχή.
2. Valdez Off Crenshaw (Valdez In The Country)
Αυτό είναι διασκευή από το ομότιτλο κομμάτι του Donny Hathaway από τον δίσκο Extension Of A Man. Πολύ cool & smooth και μ’άρεσε και η διασκευή γιατί διαφοροποιείται αρκετά απ’το πρωτότυπο. Όμως το πρωτότυπο είναι περισσότερο του γούστου μου. Εδώ ο ίδιος ο Terrace Martin παίζει συνθς, κρουστά και σαξόφωνο και γενικά σε όλο το δίσκο τέτοια και χειρότερα κάνει. Πάντως αν έμπαινε μ’αυτό το κομμάτι ο δίσκος, θα έστρωνε καλύτερα τη διάθεση μου για το υπόλοιπο, σε σχέση με το Velvet Portraits.
3. Push
Στο τραγούδι έχουμε την Tone Trezure, μια εντελώς άγνωστη σε μένα Soul φωνή, που ακούγεται σαν να’ναι η ξαδέρφη του Gregory Porter απ’τo Little Rock του Arkansas, μη ρωτάς γιατί, έτσι μου τα σκασε, καλή φωνή αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο, τουλάχιστον όχι σ’αυτό το κομμάτι.
Τα λόγια είναι ωραία αν και στο ρεφρέν μου ‘ρχεται να γελάσω γιατί είναι σα να βλέπω διαφήμιση γυμναστηρίου με την Ελένη Πετρουλάκη να κάνει κάμψεις και να φωνάζει Push. Not bad at all, απλά δεν είναι το κομμάτι που θα σου μείνει για καιρό και θα το σιγοτραγουδάς καθώς περιμένεις στη στάση το αστικό. Δουλεύει καλύτερα αν το παίξεις καθώς χαζεύεις κάτι, διαβάζεις ή γενικά αράζεις τέλος πάντων. Παίζει κι ωραίο καρτουνίστικοκλιπ, τσέκαρε το!
4. With You
Απαλά autotune φωνητικά από τον Terrace, σε ένα beat που άνετα θα μπορούσε να’ναι west coast hiphop. Μ’αρέσει η άνεση και η ερωτική αυτοπεποίθηση που εκπέμπει. Υπήρχε και στο προηγούμενο άλμπουμ του, το Times, αλλά μάλλον του είπαν οι φίλοι του ότι το κομμάτι γάμησε και του φάνηκε καλή ιδέα να το βάλει και στο Velvet Portraits. Ας ελπίσουμε ότι δε θα υπάρχει από δω και στο εξής σε κάθε άλμπουμ που θα βγάζει.
Υπάρχει και σε κλιπ και είναι απολαυστικό. Ο Terrace παίζει πλήκτρα, SP-12 και σαξόφωνο μέσα στο δωμάτιο του που είναι γεμάτο δίσκους, πορτραίτα του Davis Miles, μουσικά όργανα κλπ. Να πως να κάνετε low budget κλιπάκια κορόϊδα που πάτε και τα ακουμπάτε από δω κι από κει. Dope.
5. Curly Martin
Ρε φίλε! Πριν μπει το κομμάτι βλέπω τις εξής συμμετοχές: Robert Glasper ηλεκτρικό πιάνο, Ronald Bruner Jr. στα ντραμς και μπάσσο Thundercat! Χαμός θα γίνει. Αφήνω το κομμάτι να παίξει και ξεκινάει σε στυλ τώρα τζαμάρουμε και μας ακούς live. Και είναι όπως το φαντάστηκα, γαμάτο, με τρομερές λεπτομέρειες εκεί που χρειάζεται. Απλά θα το λατρέψεις. Jazz not dead ρε κουφάλες! Πολύ ωραία και τα εφφέ στο τέλος. Ο Kendrick Lamar έχει χρησιμοποιήσει sample από εδώ στο The Blacker The Berry, στον δίσκο του To Pimp A Butterfly.
6. Never Enough
Εδώ τραγουδάει η Tiffany Gouche, Rnb φωνή που δυσκολεύεσαι να καταλάβεις αν είναι άντρας ή γυναίκα και γι’αυτόν τον λόγο είναι φωνάρα. Μάλλον αδερφή της Jackie Gouche που τραγουδάει Gospel. Έχω δει καναδυο κλιπάκια της Tiffany και ήταν αρκετά ωραία, αν δε βαριέσαι και ακούς Rnb, τσέκαρε πχ το Fantasy. Αλλά αρκετά με τα off topic. Το Never Enough είναι κι αυτό σαν το With You, έχει δηλαδή κάτι από west coast, αλλά σε πιο Rnb φάση. Δεν με ενθουσίασε όσο το With You όμως. Στιχουργικά είναι στο ίδιο φάσμα πάνω κάτω. Πολύ ωραίος ήχος η κιθάρα του Marlon Williams.
7. Turkey Taco
To πιο Funk track μέχρι στιγμής, συμμετέχουν Wayne & Wyann Vaughn. Πάλι west coast beat, πάλι ωραία φωνητικά, ωραία ουρλιαχτά, από λόγια δε ψήθηκα και πολύ αλλά οκ.
8. Patiently Waiting
Αλλαγή ύφους και ήχου σε πιο Soul/Blues φάση, συμμετοχή από The Emotions & Uncle Chucc στα πιο αρσενικά φωνητικά του δίσκου. Πολύ ωραίο σαξόφωνο, να το προσέξεις εδώ. Νομίζω ότι το τράβηξε λίγο παραπάνω απ’όσο έπρεπε, τα 7 λεπτά μου φάνηκαν too much.
9. Tribe Called West
Τρομπέτα Keyon Harrold, σαξόφωνο τενόρο Kamasi Washington, ε ναι, δε μπορεί να στραβώσει. Beatάρα άλλη μια φορά και οι παίκτες παίξαν καταπληκτικά. Εδώ ο Terrace Martin παίζει 4-5 διαφορετικά όργανα. Κερδάμε σύντροφοι.
10. Oakland
Δεν περίμενα ερωτικό κομμάτι εδώ, βλέποντας τον τίτλο και ψιλοξενέρωσα. Νόμιζα θα λέει για τους Souls Of Mischief, τους The Coup και τους Hieroglyphics. Έπεσα έξω κι εκτός των άλλων, ο στίχος περιέχει περισσότερη γλίτσα απ’όσο μπορώ να αντέξω. Κάπως διορθώνει τα πράγματα η φωνάρα της Lalah Hathaway, φυσικά κόρη του Donny Hathaway τον οποίο υπεραγαπώ.
11. Bromali
O Terrace Martin συνεχίζει να παίζει ότι βρίσκει μπροστά του από όργανα (εννοώ μουσικά όργανα, μη νομίζεις ότι παίζει με σπλήνες, συκώτια και όρχεις ή με θερμόμετρα, μετρητές ph και αμπεροτσιμπίδες) η παραγωγή συνεχίζει να’ναι καταπληκτική.
12. Think of You
Βλέπω τα details και σκέφτομαι ναιιιιι δώσε κι άλλο Kamasi Washington. Και πολύ σωστά κάνω. Στη φωνή είναι η Rose “Rose Gold” Muhammed. Πάνω απ’τη βάση.
13. Reverse
Skip. Εντάξει πρώτο skip στο δίσκο, και μάλιστα στο προτελευταίο κομμάτι δε το λες κι άσχημα, τι να κάνουμε, μη τα θέλουμε κι όλα δικά μας.
14. Mortal Man
Κοντά στα 12 λεπτά, θα ορκιζόμουν ότι αυτό θα ‘ναι Jazz. Ξεκινάει με μια αίσθηση μεγαλείου, σαφώς συμμετέχει κι εδώ ο Kamasi. Η εισαγωγή του είναι πανέμορφη. Τα πλήκτρα συνδιάζονται μαγικά με τα πνευστά. Εναλλακτικά θα μπορούσε να ονομάζεται και απογευματινή αστική μπαλάντα. Το κομμάτι είναι διασκευή του Mortal Man από Kendrick Lamar. Η σύνθεση πάντως είναι του Fela Kuti! Έχει ωραία παιξίματα κατά διαστήματα αλλά δεν κλιμακώνεται ποτέ και κάποια στιγμή, το κάνει λίγο κουραστικό. Ένα γεγονός που σημάδεψε αρνητικά τον Terrace Martin και τον Kamasi Washington, ήταν ότι κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του Mortal Man, στο στούντιο, μάθανε ότι πέθανε ο πολύ καλός φίλος τους Zane Musa, ένας βιρτουόζος σαξοφωνίστας. Οπότε ο τίτλος που του δώσανε έχει κάποιο νόημα. Κι απορούσα πως και δε το ονόμασαν απογευματινή αστική μπαλάντα.
Σε γενικές γραμμές έχουμε ένα all-around καλό άλμπουμ (ίσως με εξαίρεση τους στίχους) με πολύ προσεγμένη παραγωγή. Κι επίσης ο δίσκος βγάζει αυτή την καλοσύνη/καλή πρόθεση/ευγένεια που χαρακτηρίζει τον Terrace Martin και τη φάτσα του. Έχει συνοχή, αν και μερικά κομμάτια μοιάζουν λίγο ξέμπαρκα. Εγώ θα γούσταρα να’χει και δυο-τρεις στροφές ραπ στο άλμπουμ, έτσι για την ποικιλία, αντί να’χει την εισαγωγή και τα Soul/Blues. Όχι επειδή δεν μου άρεσαν, αλλά νομίζω ότι και πιο συνεκτικό θα ήταν το αποτέλεσμα και θα μου ταίριαζε περισσότερο προσωπικά. Anyway, και το εξωφυλλάκι του, επίσης μου άρεσε.
Τώρα, δώσε του 2-3 ακούσματα πριν πας να πάρεις τον δίσκο γιατί είναι αρκετά ιδιαίτερος και παίζει και να μη σου κάνει. Θα πρέπει να σ’αρέσει το Rnb, οι χιπχοπάδες δε θα το εκτιμήσουν όσο τις άλλες δουλειές του Terrace. Αν όμως είσαι Kamasi Washington, Thundercat ή Robert Glasper groupie, σίγουρα θα τον έχεις ήδη λόγω των συμμετοχών τους, κι ας μην είναι μεγάλες, οπότε ποιος είμαι εγώ που θα σου πω τι να κάνεις. Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν στο Velvet Portraits, για μένα είναι τα With You, Curly Martin & Tribe Called West.
Ο Terrace Martin αυτή την εποχή ασχολείται με την παραγωγή του νέου δίσκου του Herbie Hancock!!! Οπότε έχε τ’αυτιά σου ανοιχτά, κάτι καλό έρχεται!
Άλλο ένα πολυμηχάνημα της σύγχρονης μουσικής, ο Terrace Martin, κάνει και έχει κάνει λίγο πολύ τα πάντα. Παραγωγός, ράπερ, ηθοποιός, ντράμερ, σαξοφονίστας, μπασσίστας, δώστου κάτι και θα το παίξει, τραγουδιστής, συνθέτης.
Ο Terrace Martin είναι μια Jazz ψυχή παγιδευμένη στο σώμα ενός χιπχοπά, με ένα funk βιονικό χέρι
και μια Rnb φωνή και είναι από το Los Angeles.
Πιο γνωστός είναι ίσως για τις παραγωγές δίσκων σε Snoop Dog, Kendrick Lamar, Busta Rhymes, The Game, αλλά και Raphael Saadiq, Stevie Wonder, Charlie Wilson και πολλούς άλλους.
Οι πρώτοι 2 δίσκοι του ήταν πιο hiphop-oriented σε σχέση με το Velvet Portraits που είναι πιο Rnb φάση και μέχρι εδώ θα ‘πρεπε να ‘χεις καταλάβει για τι είδους μουσικού χαμαιλέοντα μιλάμε, οπότε σταματάω να ρίχνω ονόματα με τα οποία έχει συνεργαστεί με κάποιον τρόπο για να σου δείξω ότι είμαι ο φωτεινός παντογνώστης. Δεν είμαι, απλά έχω ιντερνετ και μ’αρέσει η μουσική.
Το Velvet Portraits πάντως σου δίνει την εντύπωση ότι προσπαθεί να φτιάξει ένα μωσαϊκό από σχεδόν όλους τους μοντέρνους ήχους που κυκλοφορούν στον περίγυρο, χωρίς όμως αυτο να σημαίνει ότι δεν έχει δική του ταυτότητα. Σε μια ώρα και δέκα λεπτά περίπου έχεις ακούσει ένα μεγάλο φάσμα του σύγχρονου ήχου. Κι αυτός είναι ο λόγος που διάλεξα να γράψω για το συγκεκριμένο άλμπουμ.
1. Velvet Portraits
Ενάμιση λεπτό εισαγωγή, πιάνο, πλήκτρα και φωνητικά. Πολύ minimal σύνθεση για τα γούστα μου. Τίποτα σπουδαίο. Σκέφτομαι ότι θα ταίριαζε περισσότερο στο κλείσιμο του δίσκου παρά στην αρχή.
2. Valdez Off Crenshaw (Valdez In The Country)
Αυτό είναι διασκευή από το ομότιτλο κομμάτι του Donny Hathaway από τον δίσκο Extension Of A Man. Πολύ cool & smooth και μ’άρεσε και η διασκευή γιατί διαφοροποιείται αρκετά απ’το πρωτότυπο. Όμως το πρωτότυπο είναι περισσότερο του γούστου μου. Εδώ ο ίδιος ο Terrace Martin παίζει συνθς, κρουστά και σαξόφωνο και γενικά σε όλο το δίσκο τέτοια και χειρότερα κάνει. Πάντως αν έμπαινε μ’αυτό το κομμάτι ο δίσκος, θα έστρωνε καλύτερα τη διάθεση μου για το υπόλοιπο, σε σχέση με το Velvet Portraits.
3. Push
Στο τραγούδι έχουμε την Tone Trezure, μια εντελώς άγνωστη σε μένα Soul φωνή, που ακούγεται σαν να’ναι η ξαδέρφη του Gregory Porter απ’τo Little Rock του Arkansas, μη ρωτάς γιατί, έτσι μου τα σκασε, καλή φωνή αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο, τουλάχιστον όχι σ’αυτό το κομμάτι.
Τα λόγια είναι ωραία αν και στο ρεφρέν μου ‘ρχεται να γελάσω γιατί είναι σα να βλέπω διαφήμιση γυμναστηρίου με την Ελένη Πετρουλάκη να κάνει κάμψεις και να φωνάζει Push. Not bad at all, απλά δεν είναι το κομμάτι που θα σου μείνει για καιρό και θα το σιγοτραγουδάς καθώς περιμένεις στη στάση το αστικό. Δουλεύει καλύτερα αν το παίξεις καθώς χαζεύεις κάτι, διαβάζεις ή γενικά αράζεις τέλος πάντων. Παίζει κι ωραίο καρτουνίστικοκλιπ, τσέκαρε το!
4. With You
Απαλά autotune φωνητικά από τον Terrace, σε ένα beat που άνετα θα μπορούσε να’ναι west coast hiphop. Μ’αρέσει η άνεση και η ερωτική αυτοπεποίθηση που εκπέμπει. Υπήρχε και στο προηγούμενο άλμπουμ του, το Times, αλλά μάλλον του είπαν οι φίλοι του ότι το κομμάτι γάμησε και του φάνηκε καλή ιδέα να το βάλει και στο Velvet Portraits. Ας ελπίσουμε ότι δε θα υπάρχει από δω και στο εξής σε κάθε άλμπουμ που θα βγάζει.
Υπάρχει και σε κλιπ και είναι απολαυστικό. Ο Terrace παίζει πλήκτρα, SP-12 και σαξόφωνο μέσα στο δωμάτιο του που είναι γεμάτο δίσκους, πορτραίτα του Davis Miles, μουσικά όργανα κλπ. Να πως να κάνετε low budget κλιπάκια κορόϊδα που πάτε και τα ακουμπάτε από δω κι από κει. Dope.
5. Curly Martin
Ρε φίλε! Πριν μπει το κομμάτι βλέπω τις εξής συμμετοχές: Robert Glasper ηλεκτρικό πιάνο, Ronald Bruner Jr. στα ντραμς και μπάσσο Thundercat! Χαμός θα γίνει. Αφήνω το κομμάτι να παίξει και ξεκινάει σε στυλ τώρα τζαμάρουμε και μας ακούς live. Και είναι όπως το φαντάστηκα, γαμάτο, με τρομερές λεπτομέρειες εκεί που χρειάζεται. Απλά θα το λατρέψεις. Jazz not dead ρε κουφάλες! Πολύ ωραία και τα εφφέ στο τέλος. Ο Kendrick Lamar έχει χρησιμοποιήσει sample από εδώ στο The Blacker The Berry, στον δίσκο του To Pimp A Butterfly.
6. Never Enough
Εδώ τραγουδάει η Tiffany Gouche, Rnb φωνή που δυσκολεύεσαι να καταλάβεις αν είναι άντρας ή γυναίκα και γι’αυτόν τον λόγο είναι φωνάρα. Μάλλον αδερφή της Jackie Gouche που τραγουδάει Gospel. Έχω δει καναδυο κλιπάκια της Tiffany και ήταν αρκετά ωραία, αν δε βαριέσαι και ακούς Rnb, τσέκαρε πχ το Fantasy. Αλλά αρκετά με τα off topic. Το Never Enough είναι κι αυτό σαν το With You, έχει δηλαδή κάτι από west coast, αλλά σε πιο Rnb φάση. Δεν με ενθουσίασε όσο το With You όμως. Στιχουργικά είναι στο ίδιο φάσμα πάνω κάτω. Πολύ ωραίος ήχος η κιθάρα του Marlon Williams.
7. Turkey Taco
To πιο Funk track μέχρι στιγμής, συμμετέχουν Wayne & Wyann Vaughn. Πάλι west coast beat, πάλι ωραία φωνητικά, ωραία ουρλιαχτά, από λόγια δε ψήθηκα και πολύ αλλά οκ.
8. Patiently Waiting
Αλλαγή ύφους και ήχου σε πιο Soul/Blues φάση, συμμετοχή από The Emotions & Uncle Chucc στα πιο αρσενικά φωνητικά του δίσκου. Πολύ ωραίο σαξόφωνο, να το προσέξεις εδώ. Νομίζω ότι το τράβηξε λίγο παραπάνω απ’όσο έπρεπε, τα 7 λεπτά μου φάνηκαν too much.
9. Tribe Called West
Τρομπέτα Keyon Harrold, σαξόφωνο τενόρο Kamasi Washington, ε ναι, δε μπορεί να στραβώσει. Beatάρα άλλη μια φορά και οι παίκτες παίξαν καταπληκτικά. Εδώ ο Terrace Martin παίζει 4-5 διαφορετικά όργανα. Κερδάμε σύντροφοι.
10. Oakland
Δεν περίμενα ερωτικό κομμάτι εδώ, βλέποντας τον τίτλο και ψιλοξενέρωσα. Νόμιζα θα λέει για τους Souls Of Mischief, τους The Coup και τους Hieroglyphics. Έπεσα έξω κι εκτός των άλλων, ο στίχος περιέχει περισσότερη γλίτσα απ’όσο μπορώ να αντέξω. Κάπως διορθώνει τα πράγματα η φωνάρα της Lalah Hathaway, φυσικά κόρη του Donny Hathaway τον οποίο υπεραγαπώ.
11. Bromali
O Terrace Martin συνεχίζει να παίζει ότι βρίσκει μπροστά του από όργανα (εννοώ μουσικά όργανα, μη νομίζεις ότι παίζει με σπλήνες, συκώτια και όρχεις ή με θερμόμετρα, μετρητές ph και αμπεροτσιμπίδες) η παραγωγή συνεχίζει να’ναι καταπληκτική.
12. Think of You
Βλέπω τα details και σκέφτομαι ναιιιιι δώσε κι άλλο Kamasi Washington. Και πολύ σωστά κάνω. Στη φωνή είναι η Rose “Rose Gold” Muhammed. Πάνω απ’τη βάση.
13. Reverse
Skip. Εντάξει πρώτο skip στο δίσκο, και μάλιστα στο προτελευταίο κομμάτι δε το λες κι άσχημα, τι να κάνουμε, μη τα θέλουμε κι όλα δικά μας.
14. Mortal Man
Κοντά στα 12 λεπτά, θα ορκιζόμουν ότι αυτό θα ‘ναι Jazz. Ξεκινάει με μια αίσθηση μεγαλείου, σαφώς συμμετέχει κι εδώ ο Kamasi. Η εισαγωγή του είναι πανέμορφη. Τα πλήκτρα συνδιάζονται μαγικά με τα πνευστά. Εναλλακτικά θα μπορούσε να ονομάζεται και απογευματινή αστική μπαλάντα. Το κομμάτι είναι διασκευή του Mortal Man από Kendrick Lamar. Η σύνθεση πάντως είναι του Fela Kuti! Έχει ωραία παιξίματα κατά διαστήματα αλλά δεν κλιμακώνεται ποτέ και κάποια στιγμή, το κάνει λίγο κουραστικό. Ένα γεγονός που σημάδεψε αρνητικά τον Terrace Martin και τον Kamasi Washington, ήταν ότι κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του Mortal Man, στο στούντιο, μάθανε ότι πέθανε ο πολύ καλός φίλος τους Zane Musa, ένας βιρτουόζος σαξοφωνίστας. Οπότε ο τίτλος που του δώσανε έχει κάποιο νόημα. Κι απορούσα πως και δε το ονόμασαν απογευματινή αστική μπαλάντα.
Σε γενικές γραμμές έχουμε ένα all-around καλό άλμπουμ (ίσως με εξαίρεση τους στίχους) με πολύ προσεγμένη παραγωγή. Κι επίσης ο δίσκος βγάζει αυτή την καλοσύνη/καλή πρόθεση/ευγένεια που χαρακτηρίζει τον Terrace Martin και τη φάτσα του. Έχει συνοχή, αν και μερικά κομμάτια μοιάζουν λίγο ξέμπαρκα. Εγώ θα γούσταρα να’χει και δυο-τρεις στροφές ραπ στο άλμπουμ, έτσι για την ποικιλία, αντί να’χει την εισαγωγή και τα Soul/Blues. Όχι επειδή δεν μου άρεσαν, αλλά νομίζω ότι και πιο συνεκτικό θα ήταν το αποτέλεσμα και θα μου ταίριαζε περισσότερο προσωπικά. Anyway, και το εξωφυλλάκι του, επίσης μου άρεσε.
Τώρα, δώσε του 2-3 ακούσματα πριν πας να πάρεις τον δίσκο γιατί είναι αρκετά ιδιαίτερος και παίζει και να μη σου κάνει. Θα πρέπει να σ’αρέσει το Rnb, οι χιπχοπάδες δε θα το εκτιμήσουν όσο τις άλλες δουλειές του Terrace. Αν όμως είσαι Kamasi Washington, Thundercat ή Robert Glasper groupie, σίγουρα θα τον έχεις ήδη λόγω των συμμετοχών τους, κι ας μην είναι μεγάλες, οπότε ποιος είμαι εγώ που θα σου πω τι να κάνεις. Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν στο Velvet Portraits, για μένα είναι τα With You, Curly Martin & Tribe Called West.
Ο Terrace Martin αυτή την εποχή ασχολείται με την παραγωγή του νέου δίσκου του Herbie Hancock!!! Οπότε έχε τ’αυτιά σου ανοιχτά, κάτι καλό έρχεται!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου