B.T. Express - Do It ('Til You'Re Satisfied) (1974)

Πρέπει να είχε πολύ πλάκα, όταν τη δεκαετία του 70 η Soul μεσουρανούσε και οι μπάντες φτιαχνόντουσαν και χαλούσαν ανάλογα με το τι μπορούσαν να πουλήσουν (ή έτσι θεωρούσαν) οι δισκογραφικές και οι μανατζαραίοι.
Για μια στιγμή μη προβληματίζεσαι για το πόσο προσωπικό χαρακτήρα θα μπορούσαν ή δε θα μπορούσαν να έχουν τέτοια συγκροτήματα, αλλά πως ένας μουσικός, μια τραγουδίστρια, whatever, ζούσε εκείνα τα χρόνια. Πόσες γνωριμίες έκανε μέσα σ’αυτό το νταβαντούρι, τι συναδελφική αλληλεγγύη ή και ανταγωνισμός μπορούσε να αναπτυχθεί, ή το πως μπορούσε να εξελιχθεί μια επαγγελματική σχέση σε φιλία ή σε ερωτική σχέση. Ή και το αντίστροφο, μια φιλική σχέση να χαλάσει, ας πούμε λόγω ψώνιου.
Μια τέτοια περίπτωση “φτιαχτής” μπάντας πρέπει να ήταν και οι B.T. Express (Brooklyn Transit Express). Και λέω πρέπει να ήταν (δε μπόρεσα να βρω κάποια πληροφορία για να το επιβεβαιώσω 100%) γιατί, κάποια απ’τα μέλη της, προέρχονται από μια άλλη μπάντα που λεγόταν King Davis Houserockers. Κι ο King Davis ήταν ο μάνατζερ κι όχι μέλος της μπάντας!
Όπως σωστά φαντάστηκες, οι B.T. Express προέρχονταν απ’το Brooklyn. Όχι και οι εφτά, μόνο οι δύο (!) αλλά... εκεί γνωρίστηκαν. Για την ακρίβεια, μόνο τα αδέρφια Risbrook, Louies &Bill, που είναι και οι leaders της μπάντας, προερχόμενοι απ’το πιστό τάγμα

των καπουτσίνων του King Davis ήταν απ’το Brooklyn. Τι σημασία έχει όμως; Αυτό το όνομα γούσταρε η διεύθυνση, δε θα δώσει και λογαριασμό. Απ’τα ίδια υφιστάμενα ποταπά τσιράκια του βασιλιά Davis, προέρχεται κι ο Richard Thompson, o κιθαρίστας τους. Αυτοί οι τρεις, μαζί με τον Carlos Ward, φτιάξαν τους Madison Street Express, αυτή τη φορά ο μάνατζερ τους επέτρεψε να διαλέξουν ένα όνομα χωρίς την αναφορά της αυτού μεγαλειότης. Μετά όμως γνώρισαν μέσω του Billy Nichols που ο ρόλος του είναι αμφισβητούμενος αλλά κάποια στιγμή μάθαμε ότι έγραφε τραγούδια γι’αυτούς (φυσικά και δεν υπάρχουν credits στο δίσκο), και τους άλλους τρεις, τον κρουστό Dennis Rowe, τον ντράμερ Terell Woods και την τραγουδίστρια Barbara Joyce. Πάντως ήταν όλοι τους έμπειρα γατόνια, ούτε ένας δεν υπάρχει που να μην έχει παίξει με μια-δυο μπάντες ακόμα. Για παράδειγμα, ο Bill έπαιζε και στους Johnny Maestro and the Crest, η Barbara Joyce με μια girlie μπάντα από τη Νέα Υόρκη, τις Uptights, και πριν μπει στους B.T. Express, πέρασε κι από τους Bobby Small Soul Band, όπου γνώρισε και τον Terell Woods. Που να στα λέω, μύλος, ή καλύτερα μήλο και μάλιστα τεράστιο, η Νέα Υόρκη. Δεν έχει αξία να μπω σε επιπλέον λεπτομέρειες, ήθελα απλά να σου δώσω το feeling της εποχής με τις Soul μπάντες και τον κακό χαμό που γινόταν. Η Soul και το Funk ήταν στα ντουζένια τους τότε, με James Brown, Sly & The Family Stone κλπ, όλοι χορεύαν μανιασμένα, τα πάρτυ γίναν θεσμός, τα γκέτο ζωντάνευαν, το κόμμα των μαύρων πανθήρων (ή πάνθηρων; Πως είναι το σωστό;) επεκτείνονταν από της η.π.α. στην αγγλία, στην αλγερία και το μάλι και ποιος ξέρει που αλλού, και όλα προμήνυαν μια όμορφη κατάμαυρη έκρηξη.
Μετά την επιτυχία του πρώτου τους δίσκου, το Do It (‘Til You’re Satisfied) που γι’αυτό γράφονται όλα σ’αυτές τις γραμμές, οι παικταράδες των B.T. Express κατάφεραν να παρατήσουν τις δουλειές τους και να ζήσουν απ’τη μουσική, για παράδειγμα η Barbara Joyce ήταν δασκάλα πιο πριν, ο Dennis Rowe δούλευε σαν σύμβουλος σε ένα κέντρο απεξάρτησης, ο Richard Thompson δούλευε σε μια ασφαλιστική... Ο πιο large ήταν μάλλον ο Bill Risbrook που σπούδαζε ακόμα κι έκανε ζωάρα. Μάλιστα ήταν συνφοιτητής με τον Carlos Wilson των Mandrill, με κάποιους από τους οποίους παλιότερα έπαιζε κι ο Dennis Rowe με τα κρουστά του! Επίσης δε γίνεται να μην αναφερθεί κι ο Jeff Lane που ήταν ο παραγωγός του δίσκου και λέγεται ότι αυτός ο κύριος έπαιξε μεγάλο ρόλο στο σχηματισμό της μπάντας...
Οι B.T. Express άντεξαν, αν κι άλλαξαν σύνθεση αρκετές φορές, να βγάλουν σαν συγκρότημα εφτά albums, ένα live και κάποιες συλλογές. Όμως ο πρώτος τους δίσκος, το Do It (‘Til You’re Satisfied) είναι χωρίς αμφιβολία η μεγαλύτερη επιτυχία τους. Για πάμε λίγο.

1. Express
Μπαίνει αρκετά funky αν και είναι περισσότερο disco παρά funk με ένα τρένο να σφυρίζει κι ενώ σολάρει το σαξόφωνο, κάποια στιγμή δίνει φοβερή πάσα στην ηλεκτρική κιθάρα. Μ’άρεσε πολύ σαν ιδέα και νομίζω ότι για εκείνη την εποχή ήταν αρκετά πρωτότυπα κάτι τέτοια κόλπα. Φωνή μπαίνει μετά από περίπου 2μιση λεπτά ορχηστρικού μέρους για να μπούμε στο κλίμα και να χορέψουμε πρώτα, κι απλά λέει B.T. Express. Συνεχίζονται τα σφυρίγματα τρένου εν μέσω ρυθμού, το Express πρόκειται ξεκάθαρα για εισαγωγή στο δίσκο. Πολυσαμπλαρισμένο, από Bussy Bee, Gang Starr, Kid Rock, Pretty Lights, Peedi Crakk και σίγουρα πολλούς ακόμα.
2. If It Don’t Turn You On (You Oughta’ Leave It Alone)
Κι άλλο disco funk κομμάτι, αυτή τη φορά με στίχους. Κλασσικό, θα ‘λεγα. Και ποιος δε το ‘χει σαμπλάρει. Janet Jackson, Gang Starr, EPMD, Das EFX… χαμός. Και λίγους ανέφερα. Αυτό το πράγμα συμβαίνει με όλα τα κομμάτια του δίσκου, είναι δυνατόν να λείπει από δισκοθήκες;
3. Once You Get It
Εδώ μας σερβίρουν αγνό funk! Κομματάρα για να κουνήσεις τον κώλο σου. Hold on Don’t you let it go no matter what it is! Σε συνέχεια του τίτλου. Το ακούς και νομίζεις ότι είσαι νύχτα έξω από κάποιο club του Brooklyn ή έξω απ’το Apollo στο Harlem, σε μια neon επιγραφή έχει χαλάσει κάποιο γράμμα και τρεμοπαίζει, ενώ από δίπλα σου περνάει χορεύοντας ένας τεράστιος τύπος με καπέλο που δε τον ξέρεις και σε χαιρετάει. Εκτός από το ρυθμικό boost, κερνάνε και στιχάρες: all you want out of life you can get it, just be sure of yourself you won’t regret it, once you see it in your reach try and save it, then grab it, hold on, once you get it, hooooo!
Φυσικά κι αυτό το ‘χουν σαμπλάρει διάφοροι: Cookie Crew, Filthy Phil, Dj Quik, Above The Law, Heavy D & The Boyz και και και. Φυσικά το συγκεκριμένο κυκλοφόρησε και σε single 7’’ αν και οι αθεόφοβοι το κυκλοφόρησαν τελευταίο.
4. Everything Good To You (Ain’t Always Good For You)
Ένα σκαλωματάκι με τους τεράστιους τίτλους, το είχανε ε; Σολάρει η Barbara στη φωνή και τα λέει ωραία. Αν εξαιρέσεις την ενορχήστρωση εδώ, που περιέχει φλάουτο, θα μπορούσε να’ναι χιτάκι της προηγούμενης δεκαετίας, των 60’s. Σούπερ κλασσικός Soul ήχος κι ελπίζω να την ακούμε πιο συχνά τη Barbara. Σαμπλαρισμένο από Ice Cube, DMX, EPMD, Beanie Sigel & Jay-Z, Bad Azz & Outlawz… τι να λέμε τώρα.
5. Mental Telepathy
Να πω την αλήθεια, δε ξέρω για ποιο λόγο αλλά περίμενα πιο pop ήχο από τους B.T. Express. Με διέψευσαν πανηγυρικά και το γούσταρα. Το Mental Telepathy είναι η πιο ισχυρή απόδειξη. Το πιο αντιχορευτικό κομμάτι του δίσκου (όσο αντιχορευτικό μπορεί να’ναι ένα B.T. τραγούδι), φοβερά φωνητικά, μου άρεσε πάρα πολύ και στιχουργικά που πλέκει έξυπνα σεξουαλικές και κινηματικές ατάκες. Δε μπόρεσα να βρω κάποιο σαμπλάρισμα του, άρα το στοίχημα είναι ποιος θα το κάνει πρώτος. Εγώ ή εσύ;
6. Do It (‘Til You’Re Satisfied)
Κάτι παλιοί αστικοί μύθοι λένε ότι αν το παίξεις στης 12 η ώρα ακριβώς στα νεκροταφεία, θα σηκωθούν χορευταράδες σκελετοί και θα παρτάρουν. Ρυθμικός οργασμός, πιο groovy δε γίνεται. Οι στίχοι δε λένε και τίποτα σπουδαίο αλλά who the fuck cares? Έχει και κάτι ανάσες α-ου για τους πολύ καυλιάρηδες. Κοντά στα 6 λεπτά το κομμάτι, ποιοι το ‘χουν πάρει; Άστο. Δε θα σου πω ούτε τους μισούς: Rakim, Snoop Dogg, Jay-Z, Flying Lotus, Dr. Dre, Cut-Chemist, Common, N.W.A, Terrace Martin, MC Lyte, Slum Village… Εκτός αυτού, το κομμάτι είναι πολυδιασκευασμένο, μέχρι και σε Reggae εκτέλεση υπάρχει απ’τους Soul Messengers. Ο ορισμός του hit.
7. Do You Like It
Κι άλλα funky vibes παιδιά, πάρτε πρώτο πράμα. Μου θύμησε έντονα Mandrill και Lafayette Afro Rock Band το συγκεκριμένο, αλλά δεν έχω να πω κάτι άλλο εδώ. Used by Grandmaster Flash & The Furious Five, Positively Black, Above The Law, Dj Quik, The Roots, O.C, Janet Jackson, Ice-T, 3rd Bass κι άλλους διάφορους και διάφορες.
8. That’s What I Want For You Baby
Προλάβαιναν σίγουρα άλλον ένα τεράστιο τίτλο. Εδώ έχουμε κάπως πιο βαρύ Soul, όχι όσο χορευτικά ήταν τα υπόλοιπα, αλλά μη φανταστείς, για τους B.T. Express σου λέω. Ξεκινάει φοβερά cool κι όταν αρχίζει να τραγουδάει η Barbara νομίζεις ότι είσαι μέσα σε ένα τούβλινο live-μπαρ με κρεμασμένες τρομπέτες και σαξόφωνα, άντε και καμιά Harley Davidson στο τοίχο, χαμηλό φωτισμό και ψεύτη μπάρμαν με φοβερές ιστορίες στο ρεπερτόριο του.
9. This House Is Smokin’
Το μπάσο σκοτώνει, ας ξεκινήσω έτσι. Τα φωνητικά τα σπάνε, ο ρυθμός σε χορεύει θες δε θες. Το πιο ζόρικο κομμάτι του δίσκου, με φοβερό σαξόφωνο να σολάρει, οι τζάζζερζ θα γουστάρουν σίγουρα. Το μόνο που δε μ’άρεσε είναι ότι είναι 2 λεπτά και κάτι. Το ‘θελα γύρω στο εφτάλεπτο κι ας έπαιζε τα ίδια και τα ίδια. Σαμπλολόγιον: Butta Verses, Positively Black, Above the Law, (καλά ρε ρεμάλια, όλο το Livin’ Like Hustlers από εδώ το πήρατε;) IAM (!), 3rd Bass.

Αυτό ήταν, φινίτο. Μιλάμε για ένα δίσκο που αν όχι 9 στα 9, σίγουρα τα 8 στα 9 ήταν σουξεδάκια. Και ραδιοφωνικά και χορευτικά χιτάκια της εποχής τους. Αν κάνετε μια youtubότσαρκα θα πετύχετε αναρίθμητους σχολιαστές να θυμούνται τα παιδικά τους χρόνια και πως χορεύανε αυτά τα θρυλικά τραγούδια. Ότι τον έχουν σαμπλάρει το δίσκο από τον Dr. Dre μέχρι τη κουτσή μαρία, κι αυτό κάτι δείχνει. Ε τι θες να σου πω τώρα, να μη τον πάρεις; Ο δίσκος είναι για must για όσους γουστάρουν 70's Funk/Soul, απλά. Οι υπόλοιποι ας μη μπούνε στον κόπο, εκτός αν σκέφτονται να κάνουν καμιά σένια hiphop παραγωγή.
Εγώ έχω την lame ελληνική έκδοση από την Philips και την Columbia, που παραδόξως ακούγεται υπέροχα και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την αμερικάνικη, thanks dad. Στο λινκ σου βάζω την αμερικάνικη gatefold έκδοση αλλά νομίζω ότι όλες είναι το ίδιο πάνω κάτω. Με λίγα λεφτά, ας πούμε 15 γιούρια, το βρίσκεις σε αξιόλογη κατάσταση. Α ναι, εννοείται ότι λάτρεψα το παρεϊστικο εξώφυλλο.
Εντάξει η αλήθεια είναι πως εν έτη 2018, δεν είναι ο δίσκος που θα κάτσεις να ακούσεις μόνος στο σπίτι, είναι εντελώς party music (κι άρα καλός δίσκος για dj’s με χαρακτήρα που δε βαράνε μόνο νταπαντουμπιές).
Τελικά οι B.T. Express κατάφεραν να έχουν τον προσωπικό τους ήχο, αργότερα μπήκε στη μπάντα κι ο Kashif Saleem (πρώην Michael Jones που έκανε convert στο Ισλάμ, λες να τον έψησε ο Louies Risbrook που ήδη είχε ασπαστεί το Ισλάμ και μετονομάστηκε σε Jamal Rasool;) στην ηλικία των 15 παρακαλώ (!), ο οποίος ήταν φοβερός μουσικός, κι αργότερα θα γίνει μεγάλη προσωπικότητα της εποχής στον χώρο της Soul παίζοντας πολλά όργανα. Είναι γνωστός και σαν μέλος στους Artists United Against Apartheid και τους The Bus Boys.
Μετά το Do It (‘Til You’Re Satisfied) ακολούθησαν σκαμπανεβάσματα, πάντως τα δυο επόμενα άλμπουμ, Non-Stop και Energy To Burn ήταν σίγουρα καλοί κι αξιόλογοι δίσκοι.
Move!