Όταν είδα ότι παίζει τίτλος Son of Shaolin (και μάλιστα από την Image ρε φίλε!), το μυαλό μου πήγε αμέσως στους Wu και στο Ghost Dog. Βλέπω το εξώφυλλο (αυτό ακριβώς δίπλα!) και πέφτει το μάτι κατευθείαν στο σπρέι που κρατούσε το αλάνι. Μετά παρατήρησα καλύτερα και είδα τα υπόλοιπα σπρέι στα πόδια του, το backpack, και τέλος ότι πρόκειται για μαύρο πρωταγωνιστή. Εδώ είμαστε. Ένιωσα όπως νιώθει κανείς όταν στις τουαλέτες των κτελ απλώνει τυχαία το χέρι να ψαχουλέψει στο παραθυράκι που είναι ψηλά και δε βλέπει τι μπορεί να ‘χει πάνω στο τοιχάκι του, και βρίσκει μια σακουλιασμένη μπαλίτσα, ας πούμε γύρω στο ντάρικο. Μόνο που σ’αυτή τη περίπτωση δεν έχασε κανείς τίποτα.
Αμέσως ήθελα να ξέρω αν και πόσο ασχολείται με τα ζητήματα που απασχολούν τη μαύρη κοινότητα στην αμερική, τον φυλετικό ρατσισμό, τις δολοφονίες από μπάτσους, τη ζωή στο γκέτο, την ίδια τη μαύρη κοινότητα, τις δομές και τις κουλτούρες της, οπότε δεν είχα άλλη επιλογή από το να το διαβάσω. Ήξερα ότι ο πρωταγωνιστής θα είναι γκραφιτάς και μάλλον θα ξέρει κουνγκ-φου, αλλά τι άλλο παίζει; Και ποια είναι η θέση που παίρνουν οι δημιουργοί στα θέματα που ανέφερα πριν;
Αφού το διάβασα έμεινα ικανοποιημένος, αλλά σίγουρα όχι όσο θα μπορούσα. Μην αγχώνεσαι, το αρθράκι θα είναι σχεδόν spoiler-free, εκτός αν θεωρείς ότι σου κάνω καμιά φοβερή αποκάλυψη αποκαλώντας χαρακτήρες με τα ονόματα τους ή λέγοντας ότι περιέχει του τάδε στυλ γεγονότα, ας πούμε καφέ σε καφετέρια. Για το main-story δε θα σου πω τίποτα.
Το ίδιο το comic είναι αρκετά καλοφτιαγμένο και το πιο δυνατό του χαρτί είναι η σκηνοθεσία στα καρέ, που πολλές φορές πρέπει να παρατηρήσεις μια λεπτομέρεια για να αντιληφθείς τι συμβαίνει,
πράγμα που εμένα μου δείχνει ακριβώς αυτό, ότι είναι προσεγμένο και δουλεμένο. Το σκίτσο είναι του Caanan White τον οποίο αγνοούσα εντελώς κι απ’ότι είδα έχει σκιτσάρει κάποια τεύχη στο Uber, που ούτε αυτό έχω διαβάσει ποτέ. Είναι αρκετά κοντά στο στυλ που μ’αρέσει, ούτε πολύ καρτουνίστικο, ούτε πολύ “αληθινό”, αλλά κάπου στη μέση. Τον χρωματισμό ανέλαβε ο Diego Rodriguez και θεωρώ ότι έκανε φοβερή δουλειά, με αρκετά έντονα-φωτεινά χρώματα, εκτός από εκεί που χρειάζεται να μην είναι έτσι. Το story είναι του Jay Longino. Η αλήθεια είναι ότι σεναριακά δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο, προς το παρόν τουλάχιστον γιατί έχει βγει μόνο 1 τεύχος-volume. Έχει μεν κάποια ωραία twist η πλοκή, αλλά δεν είναι και κάτι πρωτότυπο, αλλά αρκετά με τα τεχνικά.
Το δυνατό του σημείο είναι το πλαίσιο. Στο background έχουμε το Harlem. Τούβλινες προσόψεις κτιρίων, η γέφυρα του Μπρούκλιν, το μετρό, οι εργατικές κατοικίες, όλα είναι εκεί. Ο πρωταγωνιστής, ο Kyrie είναι γκραφιτάς και στην παρέα του εμφανίζεται η Luna, μια κοπέλα που στα ξεκούδουνα σ’ένα club ανεβαίνει και κάνει rap battle με ένα σκληρό αρσενικό ράπερ. Φυσικά τον κέρδισε τον γκιόζη, τι περίμενες. Ναι, γούσταρα που βάλανε γυναίκα να ταπεινώνει γορίλα σε freestyle μπαττλ. Luna είσαι η νέα Rah Digga. Ή η Jean Grae, διάλεξε.
Επίσης, έχει βαποράκια από δω κι από εκεί, εγκληματικότητα στους δρόμους, γκανγκστεριλίκια, και φυσικά kung-fu, με φοβερές χορογραφίες στις μάχες, που βγάζουν νόημα (επιτέλους όχι άλλο random ξύλο). Θα 'χε πλάκα να'χαν βάλει καμιά αφίσα Ghost Dog σε κανένα δωμάτιο, έτσι για το reference.
Επίσης, ο Kyrie ζει με συγκάτοικο και δουλεύει delivery boy <3 σε ένα fastfoodάδικο, κλασσική δουλειά για να τα βγάζουν πέρα τα καλύτερα παιδιά, οι μετανάστες και οι μειονότητες, γενικά αυτοί κι αυτές που μας αρέσουν, εργατόπαιδα των σύγχρονων μητροπόλεων. Όπως και η Luna, που τα βγάζει πέρα σαν ταμίας, πάλι σε fastfoodάδικο. Αφού γράφετε για μαύρους προλετάριους ρε παιδιά, κάντε επιτέλους κάτι τολμηρό και κάντε μια αναφορά στο fight for $15 να γίνει χαμούλης!
Κάπου εδώ (άντε και με τον Kyrie που ψιλοαφήνει αφάνα) τελειώνουν τα θετικά χαρακτηριστικά του Son of Shaolin, τουλάχιστον στο κομμάτι που με ενδιαφέρει, αυτό της προβολής της μαύρης κουλτούρας. Δε τα λες και λίγα όλα αυτά, σίγουρα. Αλλά διάολε, φαντάζεσαι να’χε καμιά σπόντα για το BLM, ή μια ατάκα για το gentrification στα γκέτο των μαύρων; Λίγο Nation of Islam ή ένα γέρο να τραγουδάει μπλουζ, ή κάποιους μουσικούς του δρόμου να τζαζζάρουν; Ή το πιο απλό ρε φίλε, ένα Wu logo σε κάποιον τοίχο, όπως μας είχε φτιάξει κάποτε και το fallout! Κάτι που να έκανε άμεση σύνδεση με το σήμερα! Θα το απογείωνε! Και προπαντώς, θα 'στελνε σε όλα αυτά τα alt-right σκουπίδια ένα ωραίο κωλοδάχτυλο. Αν κι αυτοί βγάζουν αφρούς και μόνο με τους μη-λευκούς ή τους μη-ετεροφυλόφιλους πρωταγωνιστές.
Έχει κι άλλα το κομικ, που ίσως χρειάζεται ένα πιο προσεκτικό μάτι για να τα αντιληφθεί κανείς, πχ για το πως μπορεί ένας μαύρος να βλέπει τις η.π.α, τους εχθρούς της και τη σχέση που έχει αυτός με όλα αυτά, και νομίζω πως τέτοιες συζητήσεις έχουν ανοίξει αρκετές φορές μεταξύ των μαύρων ή/και γενικότερα μειονοτικών στην αμερική. Κι έτσι θα 'πρεπε να είναι, αλλά εγώ ζω στην άλλη μεριά του πλανήτη και δε ξέρω για ποιούς θα είχε αξία να πω την άποψη μου πάνω σ'αυτά τα θέματα. Φυσικά εδώ μιλάμε για ένα εμπορικό κόμικ που θέλει πωλήσεις, μη ξεχνιόμαστε.
Τέλος πάντων, ανυπομονώ για τη συνέχεια του Son of Shaolin, λίγο άκυρο να το αφήσουν έτσι και να μη το συνεχίσουν νομίζω, αφού από πωλήσεις, λένε πάει καλά. Ήδη αγόρασε δικαιώματα η Sony/Columbia για μεταφορά σε ταινία.
Στο link μπορείς να δεις και 4 σελίδες sneak preview απ'το comic. Have fun!!!
"Φυσικά τον κέρδισε τον γκιόζη, τι περίμενες. Ναι, γούσταρα που βάλανε γυναίκα να ταπεινώνει γορίλα σε freestyle μπαττλ"!!! Είσαι γλυκούλης <3
ΑπάντησηΔιαγραφή