Θα σου μιλήσω για τον τέταρτο δίσκο του Billy Woods, το Dour Candy.
Στα πολύ γρήγορα γιατί στο τελευταίο review τρόμαξα, ο Billy γεννήθηκε στην Washington, ένα σεβαστό μέρος της παιδικής του ζωής το πέρασε στην Αφρική και στην Καραϊβική (έχει τζαμαϊκάνικες ρίζες) κι από τότε βρίσκεται στο μεγάλο μήλο, τη Νέα Υόρκη. Το Dour Candy κυκλοφόρησε το 2013 από την Blackwoodz Studioz, τη χρονιά που στήσανε και τη μπάντα Armand Hammer με τον κολλητό του τον Elucid. Παλιότερα συμμετείχε και στους Super Chron Flight Brothers και στους The Reavers. Χρόνια στο κουρμπέτι ο Billy. Επίσης οι γονείς του ήταν πολιτικοποιημένοι μαρξιστές κι αυτό βγαίνει προς τα έξω.
Θυμάμαι πως όταν είχε πρωτοβγεί ο δίσκος τον άκουγα αρκετά, αλλά δε τον θυμάμαι ιδιαίτερα και δε ξέρω πως θα μου κάτσει τώρα. Για να δούμε...
1. Prologue
Εισαγωγή με ένα απόσπασμα απ’την ταινία The Dancer Upstairs του John Malkovich
με πρωταγωνιστή τον Javier Bardem, στην οποία ως μπάτσος χαλάει τον κόσμο για να βρει έναν ανάρχα που καλεί τον κόσμο σε ένοπλη επανάσταση. Ενώ έχει παραισθήσεις. Κλασσικός Billy Woods. Μεγαλεία στις αρχές των ζήροουζ. O διάλογος στο απόσπασμα δεν με εντυπωσίασε, ήταν λίγο meh, αλλά η αλήθεια είναι ότι το απόσπασμα αυτό ταιριάζει στο ύφος του δίσκου και σ’αυτά που λέει ο Billy Woods, οπότε γι’αυτόν τον λόγο του το δίνω, καλή επιλογή.
2. The Undercard
Blockhead στην παραγωγή, σαμπλάρει το Open Letter από Potter St. Cloud και κάποια στοιχεία από το Time των Pink Floyd, Billy Woods στο μπούρου μπούρου περιγράφει με κοφτό και μάγκικο τρόπο πως δουλεύει σα διανομέας εύθραστων προϊόντων που θέλουν φροντίδα και προσοχή, με αντιλαμβάνεσαι; Κλασσική ιστορία όπου ράπερ σπρώχνει, με τον μοναδικό τρόπο όμως του Billy. Πολιτικοποιημένος σου λέει μετά, τσκ τσκ τσκ...
Ενώ μου αρέσει, πάσχει στο flow, δε βοηθάει και η παραγωγή καθόλου, αλλά έτσι κι αλλιώς αυτό είναι το στυλ του σπρώχτη, μισό-ραπ - μισό-spoken word, άμα σ’αρέσει καλώς, αν όχι έπαιξες κι έχασες. Έχει ένα επιπλέον πρόβλημα το κομμάτι (ή μάλλον σχεδόν όλος ο δίσκος) για το οποίο θα μιλήσω μετά το tracklist.
3. Gilgamesh
Αρχίζω να θυμάμαι γιατί άκουγα ξανά και ξανά το Dour Candy. Ο Billy μπορεί να μιλάει για την επίσκεψη μιας πρώην του ζωγραφίζοντας φοβερές εικόνες, και ταυτόχρονα να αναφέρει τον δικτάτορα Batista στην κούβα ή την ανεξαρτησία του κονγκό. Δε το λες κι άσχημα. Φωνητικά κάνει η διάσημη σταρ L’ Wren. Καλά ρε, δε ξέρεις την L’ Wren? Έχει κάνει φωνητικά σε άλλα 2μιση κομμάτια του Billy! Άσχετε!
Τώρα γιατί λέγεται έτσι το κομμάτι (Γκιλγκαμές ήταν ένας Σουμέριος βασιλιάς) δε μπόρεσα να κάνω τη σύνδεση. Αν ξέρεις, πες. Δες και το κλιπ του άμα θες.
4. Redacted
Συμμετέχει το κολλητάρι του ο Elucid που φτιάξαν μαζί τους Armand Hammer, τον οποίο δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί έχει μια προφορά παρόμοια με τον Sticky Fingaz. Τα χώνει παρόμοια με τον Billy αλλά νομίζω ότι η δεύτερη στροφή που είναι του Woods είναι αρκετά καλύτερη. Decent ρεφρενάκι, μ’άρεσε το beat.
5. Manteca
Ξεκινάει σαν να παίζει στο πικάπ στραβωμένος δίσκος των Poll και γενικά η μουσική εδώ δε μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε. Αντιθέτως, οι στίχοι ήταν καλοί. Ο Billy δείχνει να ξέρει από μουσική πάντως, Manteca ονομάζεται ένας αφροκούμπαν δίσκος του τεράστιου Dizzy Gillespie (αχ να τον είχα...) αλλά και πάλι δε πιάνω τη σύνδεση του τίτλου με το κομμάτι, το οποίο ασχολείται με την αστυνομική βία κι έχει ικανοποιητικές αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις.
6. Central Park
Στιχουργικά skillz στην πιο συμβατική παραγωγή του Blockhead στο δίσκο. Το πως ριμάρει και παίζει με τα νοήματα o Billy Woods, είναι φοβερό. Μπράβο ρε Βασιλάκη και κρίμα για τον ξάδερφο, στεναχωρέθηκα. Όχι, αλήθεια. Έχουμε και σκρατς εδώ, για δες πήραμε τίποτα Dj Addikt?
7. Poachers
Θα ήθελα ένα λιγότερο progressive beat εδώ, αν και τα’χει δέσει καλά τα λόγια του ο Billy. Στο ρεφρέν πάλι ο κολλητός. Δεν θα σου κρύψω ότι γούσταρα πολύ με την αναφορά στον Steve Biko σ’αυτόν τον γαμάτο στίχο Knows me as Steve Biko rap with the cheat code!
8. One Thousand One Nights
Beat που αν ήταν λίγο πιο προσεγμένο, σε εμπορική βερζιόν θα σήκωνε και νεκρούς. Εδώ οι Billy & Blockhead το κρατάνε ζόρικο και λένε μια ιστορία γεμάτη σεξουαλικά υποννοούμενα, χιούμορ αλλά κι επίσης έξυπνες ατάκες. Μόλις έμαθα ότι την Σεχραζάτ την λένε στα αγγλικά Scheherazade. Και γνώστης της ανατολίτικης λογοτεχνίας ρε Billy? Με εντυπωσιάζεις.
9. Tinseltown
Είχα πορωθεί τόσο με το Tinseltown που θυμόμουν τους μισούς στίχους απ’έξω, μετά από χρόνια! Κομμάτι της κατηγορίας too good to be true κι όμως υπάρχει. Το beat, το στυλ και πάνω απ’όλα τα λόγια. Δεν παίζει να τα πιάσεις όλα με τη μία, οπότε θέλει να ρίξεις μερικά repeats και να γκουγκλάρεις κάποιες αναφορές. Bonus: είναι αρκετά διαφορετικό απ’ότι άλλο έχεις ακούσει. Τα σπάει και το ρεφρέν. Άστο. Καλύτερα να μη συνεχίσω γιατί θα δώσω δικαιώματα στη μούμια. Το ουρλιαχτό είναι sample από το Satori Part 1 από Flower Travellin’ Band.
10. Tumbleweed
No offence, Billy, αλλά μόλις άκουσα τον Aesop Rock, σκέφτηκα: να ένας αληθινός ράπερ.
Εντάξει συμμετοχάρα ο Aesop, εννοείται άλλη ποιότητα, άλλο επίπεδο. Πρόσεξε, δε λέω ότι είναι κακός ο Billy Woods, καμιά σχέση. Απλά μετά από μισό και βάλε δίσκο με αυτή τη βαριά δυσκίνητη φωνή, είναι σαν όαση ο Aesop Rock. Sorry και πάλι.
Παραδόξως είναι πιο αλέγρος κι ο Billy στη δεύτερη στροφή, το σηκώνει και το beat εδώ.
Well done, boyz!
11. Hack
Για κάποιο λόγο, δεν... Ενώ μ’αρέσει και το beat και ο Billy, δεν καταφέρνει να κρατήσει την προσοχή μου. Skip κάπου μετά τη μέση.
12. Fool’s Gold
Δεν πανηγύρισα με τις συμμετοχές των Open Mike Eagle, Elucid & Moka Only. Ίσως να γούσταρα στιχουργικά τη στροφή του Open Mike Eagle. Ο Billy Woods είχε άνετα την καλύτερη στροφή απ’όλους κι επίσης μου θύμησε τους Last Poets με τον τρόπο που τα ‘λεγε ο μπαγάσας. Γλίτωσε το skip γιατί περίμενα να δω πως θα χώσει ο επόμενος mc κάθε φορά. Όπως και το προηγούμενο track, δε με κέρδισε.
13. Pro Wrestling
Ζούμε στην κοινωνία του θεάματος κι ο Billy Woods το ξέρει καλά και μπορεί να εφεύρει πανέξυπνους τρόπους να στο μεταβιβάσει. Εδώ παρομοιάζει την κεντρική πολιτική σκηνή, με αγώνες wrestling. Δώσε ρε Billy, αρκετά με το τσίρκο τους.
14. Lucre
Δε με έψησε καθόλου το beat αν και τα λόγια έχουν αρκετό ενδιαφέρον. Skip, θα το ακούσω άλλη φορά.
15. Cuito Cuanavale
Στιχουργικά προσεγγίζει την ποιότητα του Tinseltown αν δεν την ξεπερνά κιόλας, σίγουρα καλύτερο απ’το Central Park που θεωρώ το 3ο καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Αυτό είναι το δεύτερο πιο δυνατό, για εμένα. Το κομμάτι μιλάει για την Αφρική, ωμά και με αφοπλιστική ειρωνεία.
Αρχίζει με τη φράση του βαρώνου Marlo Stanfield απ’την γνωστή τηλεοπτική σειρά The Wire, “they want it one way, but it’s another…” οπότε πόλεμος... Έτσι πάει στην Αφρική, έτσι πάει παντού μάλλον. Είναι φοβερός ο τρόπος που μπλέκει τους πολέμους ή την κινέζικη επεκτατικότητα στην Αφρική, με αναφορές απ’τον κόσμο του hiphop. Εδώ ο τίτλος ερμηνεύεται πιο εύκολα, μιας και υπάρχει αναφορά και στους στίχους.
Cuito Cuanavale είναι μια πόλη της ανγκόλας, στην οποία έγινε μια μεγάλη μάχη το 1987, μεταξύ των Ένοπλων Λαϊκών Δυνάμεων για την Απελευθέρωση της ανγκόλας και της σύμμαχου κούβας απ’τη μια μεριά (η ανγκόλα είχε σχετικά προσφάτως απελευθερωθεί απ’την πορτογαλική κατοχή), και των ανγκολέζων και νοτιοαφρικανών εθνικιών απ’την άλλη. Ήταν στην ουσία μια πράξη του ψυχρού (3ου παγκόσμιου) πολέμου.
Υπάρχει και βίντεο.
Είχε κάποια skips προς το τέλος αλλά ο δίσκος είναι ικανοποιητικά καλός. Έχει όμως ένα μεγάλο πρόβλημα, στο μεγαλύτερο του μέρος: Το mastering έχει γίνει έτσι ώστε η φωνή του Billy Woods στα περισσότερα κομμάτια να είναι αρκετά πιο πάνω απ’τα beats. Αυτό μας δίνει τα ακόλουθα δύο αποτελέσματα: 1) Μερικές φορές θες να σκουπίσεις τα σάλια του Billy απ’το πρόσωπο σου. 2) Νομίζω πως εξαιτίας του spoken word τρόπου με τον οποίο ραπάρει συνήθως, με λίγο χαμήλωμα στη φωνή και λίγο ανέβασμα των παραγωγών, θα ρόλαρε καλύτερα ο δίσκος.
Σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο του, το History Will Absolve Me (που τον αναφέρει σ’αυτό το παιχνίδι ιστορίας-hiphop στο Cuito Cuanavale) είναι σαφώς λιγότερο πολιτικοποιημένος και περισσότερο κοινωνικός ή αν θες δε βάζει τόσο μπροστά τις θέσεις του. Παρατηρεί και περιγράφει, ίσως δίνει μια πιο ανθρώπινη/πολύπλευρη οπτική. Πάντως έχει εξέλιξη ακόμα κι αν μεσολάβησε μόνο ενάμιση χρόνος ανάμεσα στους δυο δίσκους.
Μεγάλο + ότι όλο το άλμπουμ το επιμελήθηκε μουσικά ο Blockhead, σε αντίθεση με το History Will Absolve Me που γινόταν χαμός από παραγωγούς. Ο Blockhead ταίριαξε με το στυλ του Billy Woods και υπήρχε μεγάλος βαθμός συνοχής στα τραγούδια.
Γιατί ρε φίλε όμως μόνο 300 κόπιες, τι σου φταίξαμε; Πρέπει να δώσουμε το 1/5 του μισθού μας γι’αυτά τα 45 λεπτά; για να σε έχουμε στο ράφι μας; Να πάρουμε δηλαδή με το στανιό την ψευτιά το cd?
Θέλεις τον Dour Candy επειδή περιέχει το Tinseltown που πιθανότατα δυσκολεύεσαι να καταλάβεις, αλλά ίσως κάποτε βάλεις μυαλό και τότε η τιμή του θα’χει φτάσει από το 1/5 του μισθού σου σε 5 μισθούς. Πάρτον τώρα και με ευχαριστείς για την συμβουλή τότε.
Ακόμα κι αν ο υπόλοιπος δίσκος ήταν παράσιτα ραδιοφώνου, θα ‘πρεπε να τον έχεις, και μόνο για το Tinseltown. Και δεν είναι έτσι, είναι πολύ καλός και χωρίς αυτό. Κι έχει και το Cuito Cuanavale. Και το Central Park.
Να ξέρεις ότι οι πολλές επαναλήψεις του δίσκου, ανταμείβουν! Δεν αστειεύομαι! Κάποια κομμάτια είναι αρκετά δύσκολα.
Ο δίσκος δεν είναι για: νεόκοπους χιπχοπάδες που ψάχνουν να ξεκαυλώσουν. Επίσης δεν είναι για Dj’s, δεν έχει τίποτα για να παίξεις έξω. Αλλά και πάλι, το θες για το Tinseltown.
Ο δίσκος είναι για: Ντελικάτους ψαγμενιάρηδες που είναι large με πεινασμένα μυαλά, επίμονους & υπομονετικούς ακροατές με καλό σκιλλ συγκέντρωσης. Σ'αυτούς έχει να δώσει.
Αλλά πρώτα θα πρέπει να το βρουν, έχει εξαντληθεί και δεν πωλείται προς το παρόν ούτε στο discogs. Αλλά κι αν πουληθεί, οι τιμές δε θα είναι όμορφες. Επανέκδοση χθες. Ψηφιακή έκδοση για τους ανυπόμονους εδώ.
Καληνύχτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου