Ini Kamoze – Ini Kamoze (1984)

Γνωστός για την 90’s επιτυχία του Here comes the Hotstepper και δευτερευόντως για το sample που πήρε ο Damian Marley απ’το κομμάτι World-A-Music για το welcome to jamrock, ο Ini Kamoze είναι (στανταράκι αυτό) υποτιμημένος μέχρι το κόκκαλο. Η αλήθεια είναι ότι παρ’όλο που ‘ξερα το hitάκι, αγνοούσα ακόμα και το όνομα του μέχρι σχετικά πρόσφατα, όταν κι άκουσα τον πρώτο του δίσκο, αυτόν που σας παρουσιάζω τώρα δηλαδή, ο οποίος μου κέντρισε το ενδιαφέρον και τον πήρα αμέσως από το Discogs. Πρώτη έκδοση από Island Records – UK και είμαι πολύ περήφανος που πλέον υπάρχει στο ράφι μου!
Μαθαίνοντας την ιστορία του συνειδητοποιείς πως έχει παίξει σπουδαίο ρόλο στην μετάδοση (στην αγγλία, ή τουλάχιστον στο λονδίνο) του τζαμαϊκάνικου ήχου. ΚΑΙ μ’αυτόν τον δίσκο, αλλά, θεωρώ πολύ περισσότερο με τον δεύτερο, το Statement (για το οποίο σίγουρα θα γράψω κάποια στιγμή). Του αντιστοιχεί ένα σεβαστό μερίδιο στη διαδικασία εισβολής του συγκεκριμένου στυλ στα μπαρ και στα κλαμπ του Λονδίνου των 80’s. Και θα λεγα ότι ο Ini Kamoze είναι ένας αφανής ηγέτης της dancehall.


Στον δίσκο τώρα. Δεν ξέρω πόσοι καθαρά dancehall δίσκοι υπάρχουν, αλλά πιστεύω πως δεν είναι και εκατοντάδες. Ίσως κάνω λάθος στην εκτίμηση μου, πάντως είναι λίγοι. To mini-album αυτό, είναι ένας απ’αυτούς τους δίσκους. Επίσης, απ’την αρχή μέχρι το τέλος, ο δίσκος είναι γραμμένος με drum-machine και κάθε κομμάτι περιέχει διάφορα dub effects, κυρίως στο κλείσιμο. Παρ’όλο που ο μέσος όρος χρόνου στα κομμάτια είναι 5-6 λεπτά, δε σου φαίνεται με τίποτα ότι είναι μεγάλα ή τραβηγμένα. Και σκέψου πως τα drums είναι μονότονα, dubby και στεγνά. Όμως όχι, δε νιώθεις ότι σου φάγανε την ώρα. Ούτε καν. Η φωνή του Ini είναι πραγματικά στεντόρια. Καθαρή και ταυτόχρονα παιχνιδιάρικη εκεί που πρέπει. Η αίσθηση που μου προκαλεί το άλμπουμ, το οποίο έχει φοβερή συνοχή και παίζει να γράφτηκε όλο μονοκοπανιά, είναι αυτή του καθαρού οξυγόνου. Τα κομμάτια αναπνέουν, έχουν πολύ χώρο κι αέρα, το ξέρω ότι δεν καταλαβαίνεις τι λέω αλλά αν το βάλεις να παίζει θα μπείς στο νόημα. Και κάνε την χάρη στον εαυτό σου να τον ακούσεις με καλό ήχο, τίποτα ακουστικά σε φουλ ένταση, απομόνωσε τους εξωτερικούς ήχους, κλείσε μάτια και αν γίνεται να αιωρείσαι κιόλας!

edit για φοβερή παράλειψη: Ο δίσκος είναι εξολοκλήρου παραγωγή των Sly & Robbie. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό ή να αρχίσω να ρίχνω ονόματα δίσκων κλπ; Θα πω μόνο νούμερο γιατί βιάζομαι: 500++!!!
Για δυο δεκαετίες παίζει να'ταν οι καλύτεροι στο είδος τους! Απλά και ξάστερα.
Πάμε στο tracklist.

1. Trouble Me A Trouble You
Η μελωδία σε συνδυασμό με τη φωνή, σου φτιάχνουν τη διάθεση. Cool μέχρι τα μπούνια. Αλλά το ξέρεις ήδη ότι δεν υπάρχει άσχημο κομμάτι στο δίσκο, έτσι;
2. World-A-Music
Το hit του άλμπουμ. Το περίφημο κομμάτι που ακούμε και στο welcome to jamrock. Εδώ δεν έχει mc’s να φτύνουν ρίμες βέβαια. Μόνο την φωνάρα του Ini Kamoze να τραγουδάει σταθερά κι υπεύθυνα. Στιχάρες και ωραία ηλεκτρονικόλπα σε φάσεις, υπερκομματάρα.
Να πούμε εδώ ότι δεν έχει σαμπλαριστεί μόνο απ’τον Damian, αλλά και από πολλούς άλλους. Θυμάμαι 99 Posse, Dennis Brown, Tony Yayo, αλλά είναι σίγουρα και πολλοί άλλοι! Και πάλι λίγοι μου φαίνονται. Καλό θα ήταν όποιος σέβεται τον εαυτό του και φτιάχνει μουσικές, να σαμπλάρει τουλάχιστον μια φορά κάτι απ’αυτό το κομμάτι! Έγκινε;
3. Them Thing Deh
Σε βάζει θες δε θες στο ρυθμό του. Η πρώτη πλευρά του δίσκου ολοκληρώνεται με το 3 στα 3.
4. General
Κι αυτό μ’αρέσει πολύ. Εδώ θα’θελα με κάποιον τρόπο λίγη βαβούρα παραπάνω. Κάποιο εφφέ, κάποιο μπλιμπλίκι, κάτι.
5. Wings With Me
Μ’ένα γρήγορο dubstep remix θα παιζε σε καθε reggae club τις πιο κρίσιμες στιγμές και την άλλη μέρα θα φώναζες last night dubstep saved my life! Το πιο παιχνιδιάρικο κομμάτι του δίσκου, ερωτικό. Εδώ ο Ini έχει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει όλο του το ταλέντο στο τραγούδι.
6. Hail Mi Idrin
Πάλι φοβερός ρυθμός κι απλωμένα μέτρα. Η αγαπημένη μου μελωδία στο δίσκο. Πιο μελαγχολικό απ’τα υπόλοιπα μάλλον. Αλλά χωρίς να σου χαλάει τη διάθεση ή να σε βγάζει απ’το mood των προηγούμενων κομματιών. 6 στα 6. Ini στην υγειά σου ρε hotstepper, but first I’m gonna play you some music! Άμα έπαιζε μπάλα θα ήταν Drogba φάση, το κτήνος μέσα στη μεγάλη περιοχή που παίζει με πλάτη το τέρμα κι εκεί που δε το περιμένεις γυρνάει και στο καρφώνει. Στο Γ. True that.

Ο Ini στη συνέχεια της πορείας του πειραματίστηκε αρκετά. Λίγο rub-a-dub, λίγο hiphop, λίγο ρεμιξαρισμένος σε drum’n’bass, είχε τις καλές και τις άσχημες στιγμές του, πάντως η αξία του είναι δεδομένη. Έβγαλε μέσα στο 84 και τον δεύτερο του δίσκο, που είναι επίσης πολύ δυνατός και περιέχει τουλάχιστον μια υπερκομματάρα, το england be nice! Αυτοί οι δυο δίσκοι σου δίνουν την εντύπωση ότι θα μπορούσαν να είναι ένας, έχουν πολλά κοινά. Αυτά..

Για όσους γουστάρουν reggae: Το να μην έχεις αυτόν τον δίσκο με κάνει να αμφισβητώ το ότι γουστάρεις reggae. Επίσης, κάθε φορά που τον ξαναγοράζεις θα ανεβαίνεις ένα επίπεδο στη υπόληψη μου. Κανείς δε χάνει έχοντας το ντεμπούτο του Ini σε μερικά αντίτυπα. Χρειάζονται. Είναι win-win κατάσταση. Ακόμα κι όσοι δε γουστάρουν dancehall, θα τον λατρέψουν. Εγγυημένα.
Για όσους γουστάρουν μαύρη μουσική γενικότερα: Δεν είναι must να τον έχετε, αλλά οπωσδήποτε δώστε του μια ευκαιρία ακούγοντας τον. Ε, δεν χάνετε και τίποτα πάντως άμα τον αποκτήσετε!
Για όλους τους άλλους: Δε ξέρω με τι φτιάχνεστε και δεν ξέρω αν ψήνομαι να μάθω κιόλας. Με τρομάζετε.