Αυτά για να’χεις μια εικόνα, πάμε τώρα στον δίσκο που μας ενδιαφέρει, το #TheGodBox!
Αρχικά, ξεχάστε τον Southern ήχο που ξέρατε, βαδίζει σε κάπως πιο κλασσικά μονοπάτια. Ο David Banner συμμετέχει στην παραγωγή στα μισά περίπου κομμάτια του δίσκου, είτε σε συνεργασία με άλλους παραγωγούς, είτε εξ’ολοκλήρου μόνος του. Τα υπόλοιπα ανήκουν σε διαφορετικούς παραγωγούς.
Για την ιστορία είναι οι THX (1,3, 14), Big K.R.I.T.(2), Swiff D (4), Forest Factory (6), Thomas Burroughs (7), Rudy Currence (8), Daniel Watson (9), D.O., 8x8 BOCCI & Street Symphony (11), DJ Khalil (12), Seige Monstracity (15).
1. Magnolia (feat. Cee-Lo Green and Raheem DeVaughn)
Θα μπορούσα να πω ότι είναι ένα καταπληκτικό κομμάτι και να τελειώσω αλλά εδώ αξίζει να πούμε δυο πράματα παραπάνω.
Το strange fruit, ένα ποίημα του εβραίου κομμουνιστή Abel Meeropol από το Bronx, για το κρέμασμα των μαύρων στα δέντρα, στον αμερικανικο νότο, τραγουδισμένο από τις φωνάρες των Billie Holliday, Nina Simone (η αγαπημένη μου ερμηνεία), Jeff Buckley και άλλους ή άλλες, είναι γενικά γνωστό. Και είναι κομματάρα. O David Banner διαλέγει να σε χώσει στον δίσκο του ανοίγοντας διάλογο με ένα δέντρο-μαγνόλια, απ’τα οποία κρεμόντουσαν κορμιά (strange fruits) προσπαθώντας στη συνέχεια να δείξει πως δεν είναι και τόσο μακρινό όλο αυτό. Δεν έχω ακούσει όλη τη δισκογραφία του Banner, αλλά απ’όσο έχω ακούσει, θεωρώ ότι αυτό είναι το πιο ώριμο κομμάτι που έχει κάνει ever. Το ρεφρέν είναι του Cee-Lo Green, όπως και η δεύτερη στροφή στην οποία σου λέει περίπου τα ίδια με τον Banner, απ’την ανάποδη όμως, μέσα απ’την ιστορία ενός μαύρου μπάτσου. Φοβερή τεχνοτροπία στον στίχο, ωραίο το beat, καλό το χώσιμο, ταίριαξε κι ο Cee-Lo, ο Raheem DeVaughn ακόμα ψάχνω να βρω πως διάολο συμμετέχει στο κομμάτι και πάμε παρακάτω. Α και προς το τέλος έχει ένα κάπως ωραίο σημείο με κρουστά, μπλιμπλίκια και soul-Cee-Lo φωνητικά! Ανυπομονώ να δω αν μπορεί να γίνει καλύτερη αυτή η ακρόαση!
2. My Uzi (feat. Big K.R.I.T.)
Σαμπλάκι από Suicide Doors έχουμε (παλιό κομμάτι David Banner με συμμετοχή UGK & Kandi), τσεκ, φράση από Public Enemy να παίζει στο repeat έχουμε, τσεκ, συμμετοχή Big K.R.I.T. έχουμε, τσεκ, ωραίο χώσιμο κι ωραίο beat έχουμε, τσεκ. Στοπ. Για αβάσιμους μάλλον λόγους περίμενα τον Big K.R.I.T. να χώσει καλύτερα, πάντως η 3η στροφή (που ανήκει στον David Banner) είναι η καλύτερη. Παρ’όλα αυτά σίγουρα δε λέμε για το κομμάτι που θα θυμάσαι σε καμιά βδομάδα.
3. Who Want It (feat. Black Thought & WatchTheDuck)
Πόσο πελώριος και πόσο ντούκι είναι ο Black Thought? I gotcha wordplay of Wallace, work ethic of Shakur - I was sent into to the future with a message from the Moors… Απ’την πρώτη ρίμα σου λέει α πα σα πέρα ρε! Και συνεχίζει έτσι σε κάθε μέτρο που χώνει. Πολύ καλή και η δεύτερη στροφή, αυτή του Banner, αλλά Black Thought > David Banner. Κομματάρα. Οι αναφορές που γίνονται με πόρωσαν, το beat κάνει τη δουλειά του υπέροχα. Αστεράκι.
4. Elvis
Πόρωση! Κάντε χώρο να χτυπηθώ. Πόσο καλύτερο θα γίνει αυτό το άλμπουμ; Μήπως φταίνε τα γαμάτα Sennheiser HD380 που πήρα για να ακούω μουσική σαν άνθρωπος;
5. Amy (feat. Trinidad James)
Νταξ. Να πω ότι είναι σαν να ακούς έναν ποιο dirty south DMX ή το παρακάνω; Skip δε πάτησα πάντως...
6. August
Δύσκολα θα το ξανακούσω. Γιατί πέφτει έτσι τώρα...
7. Cleopatra Jones
Μου φαγε τον χρόνο μου. Φυσικά δε πρόλαβε να τελειώσει.
8. Marry Me (feat. Rudy Currence)
Απ’τον τίτλο ξενερώνεις και καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για πατάτα. Η εισαγωγή είναι τόσο βαρετή που σκέφτομαι να... Η στροφή είναι... Πω τι χάλι είναι αυτό, γιατί ρε αγόρι μου χαλάς έτσι τον δίσκο σου;
9. Judy Blare (feat. Devon Lewow)
Οι Backstreetboys αν ήταν λίγο πιο ροκάδες και βάζανε κι έναν να ραπάρει μια στροφή. Έτσι είναι το κομμάτι. Και θα το κάνανε και καλύτερα.
10. Traffic On Mars (feat. Kap G, WatchTheDuck, Tim Wise, and Kenya Jori)
Έχει κάποιο ενδιαφέρον. Θα είχε πλάκα να το ακούγαμε με τη φωνή του Kendrick Lamar. Πιστεύω θα του ταίριαζε γάντι. Μ’άρεσαν αρκετά τα γυναικεία φωνητικά. Θυμίζει κάπως και το Neuromancer του William Gibson (μη το ψάχνεις στο youtube δεν είναι κομμάτι, βιβλίο είναι) εκεί που λέει traffic on Mars smokin in the spaceship. Yo Maelcum!
11. Black Fist (feat. Tito Lo)
Τώρα μάλιστα. Απλό beat, λόγια σταράτα. Τι άλλο χρειάζεται κανείς; Άμα δεν κοιμόταν στο μικρόφωνο στη δεύτερη στροφή ο Tito Lo θα’ταν ακόμα καλύτερο, αλλά όπως λέει κι ένας φοβερός τύπος, η αρχή όλων των κακών, είναι η απληστία! ;)
12. AK (feat. Raheem DeVaughn and Big Rube)
Αύριο δεν θα το θυμάμαι. Ούτε κι εσείς. Πραγματικά δεν υπάρχει λόγος.
13. Burning Thumbs
Αρχίζει κάπως άνοστα αλλά στην συνέχεια φτιάχνει λίγο, έτσι μια ιδέα τουλάχιστον. Δεν είναι εντελώς αδιάφορο, έχει έναν έντονα βιωματικό χαρακτήρα, αλλά μη φανταστείς ότι θα το ακούσεις πάνω από 4-5 φορές στη ζωή σου. Όλα κι όλα.
14. Wizdom Selah (Outro)
Δεν είναι κακό σαν ιδέα για κλείσιμο δίσκου, αλλά αντί για 4μιση λεπτά θα μπορούσε να είναι 2. Το τράβηξε λίγο απ’τα μαλλιά. Τι; Δεν τελειώσαμε;
15. Evil Knievil (Bonus Track)
Εντάξει David Banner. Δεν είσαι κανένας τυχαίος. Έχεις μυαλό, έξυπνες ιδέες, ταλέντο, τεχνική, είσαι δημιουργικότατος. Όλα αυτά φαίνονται σ’αυτό το κομμάτι. ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕΣ ΤΟΝ ΜΙΣΟ ΔΙΣΚΟ ΣΟΥ?
Διατυμπάνιζε παντού σε κάθε ευκαιρία ότι έφτιαξε έναν hiphop δίσκο που ανταγωνίζεται τους καλύτερους. Θα τα ‘χε όντως ψιλοκαταφέρει αν δεν έβαζε τόσα filler κομμάτια. Άστα απ’έξω. Θα ‘χες ένα πιο μικρό σε διάρκεια άλμπουμ αλλά θα’ ταν όντως δισκάρα. Φυσικά και δεν θα ανταγωνίζονταν τους καλύτερους δίσκους του είδους, αλλά θα ήταν πράγματι πολύ καλός. Τώρα δε ξέρω τι να πω. Απ’τη μία έχεις προσεγμένα κομμάτια που αναδυκνείουν τον ρατσισμό στην αμερική με χίλιους πιθανούς τρόπους και μαγκιά σου, απ’την άλλη μου ‘χεις κομμάτι που λέγεται Marry me και είναι πιο χάλια κι από μπάμιες. Στον ίδιο δίσκο. Έλεος κάπου.
Σίγουρα χαίρομαι για το πόσο πιο ώριμος και σοβαρός ακούγεται ο David Banner σε σχέση με παλιότερα, αυτό του το δίνω.
Ο δίσκος είναι σχεδόν αποκλειστικά για συλλέκτες, Dj's (για να παίζουν το Who Want It και το Elvis έξω και να γουστάρουμε) και dirty south junkies, παρ’όλο που κι οι τελευταίοι δε θα μείνουν απόλυτα ικανοποιημένοι μιας κι ο Banner άλλαξε κάπως τον ήχο του. Δώστε του μια ευκαιρία πάντως, μπορεί σε σας να κάνει κλικ περισσότερο από μένα (εγώ θα τον έβαζα στη δισκοθήκη μου πάντως). Σίγουρα αξίζει να τον ακούσεις μια φορά έστω. Έχει 4 πολύ δυνατά κομμάτια και κάποια ακόμα που ακούγονται άνετα, αλλά αν δε κάνω λάθος, έχει και 6 απάλευτα. Παρ’όλα αυτά, έχει ένα στοιχείο που μ’αρέσει πολύ να το συναντάω σε άλμπουμς, σου προσφέρει ένα ολόκληρο φάσμα συναισθημάτων! Άσχετα με το ότι δεν καταφέρνει να μας δώσει πάντα αυτό που ζητάμε, αλλού είναι οργισμένος, αλλού ειρωνικός, αλλού καψούρης, αλλού φευγάτος, αλλού μυστηριώδης, αλλού εξεγερτικός. Όπως είναι κανείς πραγματικά στη ζωή του. Όπως μας δείχνει και στο εξώφυλλο: Πολύχρωμος! Δε μπαίνει σε τροχιά γύρω από μια μόνο κατάσταση και γράφει 15 κομμάτια με τον ίδιο τρόπο.
Επίσης μ’αρέσει που ενώ φλερτάρει με το mainstream και τον θα με χωρέψετε στα club ήχο, οι αναφορές του είναι συνήθως εντελώς militant και conscious. Μ’αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να βάλει στα club ονόματα και γεγονότα που διαφορετικά δεν θα ακούγονταν ποτέ εκεί. Δεν είναι ο μόνος που το κάνει, αλλά σίγουρα δεν είναι ιδιαίτερα πολλοί αυτοί που ‘χουν αυτό το χαρακτηριστικό. Σκέψου τώρα να πάει ο μήτσος απ’την άνω προβατίνα στο ελληνάδικο να χαρεί το τσιφτετελάκι του και να ακούει για αυτόνομη οργάνωση μειονοτικών κοινοτήτων ξέρω γω, πχ των τούρκων της θράκης. Το πιάνεις;
Ένα άσχετο αρνητικό σημείο πάντως, είναι ότι δεν έχει κυκλοφορίσει, τουλάχιστον ακόμα, σε βινύλιο. Μόνο cd (από την A Banner Vision) μάγκες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου