Christian Scott - Stretch Music (November 2015)

Ο Christian Scott είναι ένας σύγχρονος σωτήρας της Jazz. Οποιασδήποτε Jazz. Όλων των ειδών της.
Ένας πραγματικός επιστήμονας της.
Λοιπόν, για όσους δε ξέρουν, λίγα πράματα απολύτως περιγραφικά κι εν συντομία.
Έχεις ένα φαινόμενο που γεννήθηκε και ζει στην Νέα Ορλεάνη (και σπούδασε στη Βοστώνη), ένα ζιζάνιο που έχει βγάλει στα 34 χρόνια ζωής του 14 προσωπικούς δίσκους χωρίς να συνυπολογίζουμε τις συμμετοχές του, είτε στην παραγωγή, είτε σαν οργανοπαίκτης σε άλλους δίσκους (πχ στους X-Clan), έχεις έναν άνθρωπο που έχει σηκώσει στους ώμους του ένα σημαντικό μερίδιο της υπεράσπισης των μαύρων δικαιωμάτων μέσα απ’τη  μουσική, και δε χάνει ευκαιρία να θίξει τέτοια θέματα, είτε σε συνεντεύξεις σε περιοδικά και e-zines, είτε σε λογύδρια ανάμεσα από τα κομμάτια στις συναυλίες, είτε στο δρόμο. Κι όπως έλεγε κι ο Malcolm-X, η Jazz είναι ο μόνος τόπος όπου ένας μαύρος μπορεί να δημιουργήσει ελεύθερα. Είναι ο ανηψιός του διάσημου σαξοφονίστα Donald Harrison, και είναι τρομπετίστας! Και καλά θα κάνεις να θυμάσαι το όνομα του. Γιατί κάποτε θα λες κάποια ιστορία του σε μια παρέα και οι φίλοι σου θα σε κοιτάνε με δέος.
Ο Christian Scott λοιπόν, κυκλοφορεί το 2015 το Stretch Music κι εγώ έχω την απέραντη επιθυμία να σου το παρουσιάσω όσο καλύτερα μπορώ. Μου επιτρέπεις; Ευχαριστώ.


Θα προσπαθήσω να συγκρατηθώ και να τα πω όλα στην ώρα τους, πριν αρχίσω να λέω πόσο πριν διαβάσεις το review θα’πρεπε να’χες πάρει τον δίσκο και πόσες ώρες ημερισίως θα ‘πρεπε να του ‘χεις αφιερώσει. Σ’αυτό το σημείο θα’πρεπε να ξέρεις ότι άσχετα με το ποιος ευθύνεται (κάτι το οποίο είναι εκτός του πεδίου των γνώσεων μου αυτή τη στιγμή) για κάποιον βλαμμένο λόγο, η έκδοση του δίσκου περιέχει λιγότερα κομμάτια από το cd, κι αυτό θα πρέπει να τιμωρείται με κάποιο είδος δημόσιου παραδειγματισμού, παρ’όλο που είμαι αντίθετος με τέτοιες μορφές λαϊκής καλλιέργιας και διαμόρφωσης συνειδήσεων. Το cd λοιπόν, περιέχει 3 συνθέσεις επιπλέον. Σπάστε βιτρίνες, κάψτε χριστουγεννιάτικα δέντρα στις πλατείες των πόλεων σας ή, απαγάγετε τον δήμαρχο και ζητείστε λύτρα, δε ξέρω τι θα κάνετε για να διαμαρτυρηθείτε γι’αυτήν την αδικία που βιώνουμε, αλλά ένα σας λέω. Μην ακούσετε τον δίσκο (ή το κωλοcd), ή το mp3 τελος πάντων, χωρίς καλό ήχο. Φορέστε τα Sennheiser HD-380 ή ότι έχετε εν πάσει περιπτώσει, κλειστείτε στο ησυχαστήριο σας και ακούστε προσεκτικά. Διαφορετικά θα χάσετε το βάθος που έχουν οι συνθέσεις.

1. Sunrise in Beijing (Feat. Elena Pinderhughes)
Το άλμπουμ ξεκινάει ως εξής: Είσαι μόνος σου μετά από μια πολύ σημαντική απογοήτευση στη ζωή σου, στη ταράτσα ενός ουρανοξύστη μιας πελώριας πόλης, κι αγναντεύοντας την, αποφασίζεις να πηδήξεις κρατώντας στα χέρια σου δυο ημιαυτόματα, με τα οποία καθώς πέφτεις ρίχνεις στους αμέριμνους περαστικούς (ή όχι και τόσο αμέριμνους), κάτω στο δρόμο.  Κάποια στιγμή η πτώση αρχίζει να επαναλαμβάνεται όλο και πιο γρήγορα, και μπαίνει σε μια λούπα που ξεφεύγει απ’τον έλεγχο σου κι αντί για όλη αυτή την εικόνα είσαι απλά ένας ντράμερ που ‘χει χάσει τα λογικά του αλλά όλος ο κόσμος σε ακολουθεί σ’αυτό το performance, ως φυσικός νόμος. Και μετά από λίγο, ξεκαθαρίζουν όλα και είσαι απλά ένας cool τύπος που περπατάει με έναν απίθανα χορευτικό ρυθμό, με τα skate-shoes του, πιθανότατα τα μαυροκόκκινα lakai, στο κέντρο μιας πολυσύχναστης πόλης που επισκέπτεται σπάνια και τον κάνει να ξεφεύγει από την ρουτίνα του, συνεπαρμένος με τα φώτα της και τις λογοτεχνικές ικανότητες κάποιων κοινωνιολόγων που δε μπόρεσαν να κάνουν αλλιώς λεφτά. Ή κάτι τέτοιο.
Παραδοθείτε κι απολαύστε το.
2. TWIN
Οι αφρικάνικες ρίζες για τους μαύρους της αμερικής δεν ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση στο να εξακριβωθούν ατομικά και να ιχνηλατηθούν αντίστροφα, αλλά πάντα βρισκόντουσαν εκεί για να ανακαλυφθούν κοπιαστικά. Δε μπορώ να φανταστώ άλλο κομμάτι που να περιγράφει μελωδικά και ρυθμικά αυτήν ακριβώς την πρόταση που έγραψα πριν. Βγάζει κάνα νόημα αυτό που λέω;
Η μελωδία είναι τόσο γλυκιά που φτερωτοί άγγελοι κυρίου κατεβαίνουν απ’τους ουρανούς, ιμάμηδες ψέλνουν πάνω απ’τους μιναρέδες τους και να’το, ένα ουράνιο τόξο ξεπροβάλει μέσα απ’τα σύννεφα.
3. Perspectives
Αφού έχουμε ξενερώσει απ’τα ναρκωτικά που πήραμε πριν, κατεβάζουμε ταχύτητα και αλλάζουμε οπτική γωνία. Μουσική αναστοχασμού, cool αργός ρυθμός.
4. West of the West
Τώρα είσαι σε ένα μπαρ στο οποίο δεν πήγαινες ποτέ, παίζει ζωντανά μια μπάντα και οι αλητάμπουρες έχουν λυθεί και χτυπιούνται μπροστά στη σκηνή. Για να δεις κι εσύ πρέπει να μπεις στον χαμό και να συμμετάσχεις στον χωρό. Πρόσεχε μη σου πέσει το ποτό όμως.
5. Liberation over Gangsterism (Feat. Elena Pinderhughes)
Να πω αρχικά πως η Elena Pinderhughes παίζει καταπληκτική φλογέρα. Κι εδώ και στο πρώτο κομμάτι του δίσκου. Επίσης, ο ρυθμός σε συνδυασμό με το πως παίζονται το πιάνο, τα κρουστά, η φλογέρα κι όλα τα όργανα τελικά, σου δίνει την αίσθηση ότι έχεις ξαφνικά διακτυνιστεί μέσα από την πόλη στο φυσικό τοπίο κάποιας τροπικής ζούγκλας. Κι επίσης, ο τίτλος του κομματιού είναι πανέμορφος.
6. The Corner (Feat. Braxton Cook)
Προσεγγίζει το hiphop. Θα μπορούσε να’ναι Rudy Roots κι όπου να’ναι μπαίνει ο ΔελταΔυο να φτύσει ρίμες. Ρυθμάρα. Υπάρχει μόνο στο cd γαμώτο. Γιατί; Τι σας έκανα;
7. Of a New Cool
Μελωδικά κι ενορχηστρωτικά, εδώ έχουμε το πιο Kamasi Washington κομμάτι του συγκεκριμένου άλμπουμ. Υπάρχει μια αργή κλιμάκωση και κάποια σημεία αλλαγής που νομίζεις ότι είσαι μέσα στα βουνά και παίρνεις απότομες στροφές, καταφέρνοντας έτσι να δεις τη συνέχεια του τοπίου. Βασικά αυτό ακριβώς πρέπει να κάνεις. Βάλτο στο αυτοκίνητο να παίζει και πάρε τους δρόμους.
8. Runnin 7's (For Big Chief Donald Harrison Sr.)
Αφιέρωμα στον θείο του τον σαξοφονίστα. Μπαίνει με ρυθμάρα που σε κάνει να θες να ορκίζεσαι ότι μπορείς να χώσεις ραπς από πάνω, αλλά δε ξερω αν είναι ρεαλιστικό αυτό.
Είναι hiphop αυτό το πράμα, παρ’όλο που είναι Jazz. Get it? Or it’s just me? Δυστυχώς κι αυτό το κομμάτι υπάρχει μόνο στο cd. Κατάρες.
9. Tantric
4μιση λεπτά έρωτας. Φοβερά chords. Smoothy. Αυτοί οι αργοί, άνετοι ρυθμοί ρε γαμώτο...
10. The Last Chieftain (Feat. Matthew Stevens)
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι δε γίνεται να’ναι τόσο καλό το άλμπουμ. Ή κάτι μυστήριο έχω πάθει και μου αρέσει τόσο πολύ, ή αυτά τα καινούρια ακουστικά που κατασκευάζουν, αντί για ήχο βγάζουν blue crystal meth μαγειρεμένη απ’τον Walt και τον Jessie, οπότε ναι, κάτι έχω πάθει. Απλά τα σπάει το κομμάτι, τι άλλο θέλετε να σας πω; α, ναι, εδώ έχουμε και ωραία ηλεκτρική κιθαρούλα.
11. The Horizon
Μπούκωσε μια τελευταία φορά και ξεκίνα να κουνάς το κεφάλι πέρα δώθε στο ρυθμό. Δε βλέπω την ώρα να ξαναρχίσω τον δίσκο απ’την αρχή. Λοιπόν, το μπάσσο εδώ σε μπουκώνει κανονικά, έπρεπε να αρχίσω την πρόταση μ’αυτή τη λέξη. Και τι κρίμα που είναι μόνο 2 λεπτά. Άλλοι κι άλλοι τραβάνε κάτι μαλακίες κομμάτια για 5 κι 6 λεπτά ρε Christian. Γιατί το κόβεις νωρίς γαμώτο; Και γιατί δεν υπάρχει στο δίσκο και υπάρχει μόνο στο cd; Ασυγχώρητο.


Όπως κατάλαβες, αυτόν τον δίσκο πρέπει να τον αποκτήσεις, ανεξάρτητα από το τι μουσική ακούς, τι αμαρτίες έχεις κάνει στο παρελθόν κλπ. Ο μόνος τρόπος για να μη μπορείς να εκτιμήσεις αυτή τη δισκάρα, είναι να είσαι κουφός.
Δεν θα αναφέρω όλους τους συντελεστές του δίσκου που είναι και πολλοί, αλλά χρειάζεται ιδιαίτερη μνεία στον ντράμμερ Corey Fonville, ο οποίος παίζει και στους Butcher Brown, αλλά και στους The Rongetz Foundation. Όπως επίσης και στον Joe Dyson στα κρουστά. Όσο και στον Kriss Funn, στο μπάσσο. Σταματάω κάπου εδώ, εσύ ντύσου και τρέχα πάρε τον δίσκο τώρα, τα λόγια είναι περιττά, τα αντίτυπα είναι περιορισμένα και δε ξέρω αν θα επανεκδοθεί. Ας ελπίσουμε ότι αν γίνει κάτι τέτοιο θα περιέχει και τα 3 κομμάτια που για κάποιο ηλίθιο λόγο απουσιάζουν απ’την βυνιλιακή έκδοση.