Λοιπόν, για πάμε
λίγο πίσω στο χρόνο.
Το Afro-Harping κυκλοφόρησε το 1968 και καθιέρωσε την Dorothy Ashby από το Detroid, ως την πιο διάσημη αρπίστρια (μη το μπερδεύετε με την ερπύστρια, άλλο αυτό) της Jazz. Ήταν θέμα χρόνου να αρχίσουν οι συγκρίσεις με την έταιρη αρπίστρια, την μεγάλη Alice Coltrane. Η αλήθεια είναι ότι σαν όργανο η άρπα δεν ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής στη μαύρη μουσική, και γιατί να είναι άλλωστε (φυσικά το ίδιο ισχύει και γενικότερα για την άρπα, σε κάθε μουσική. Την θεοποιούν μόνο κάτι αρχαιοελληνοσκαλωματίες). Είναι και δύσκολη στο παίξιμο, δεν συμφέρει. Όταν συνοδεύει έχει πλάκα αλλά τι γίνεται όταν πρωταγωνιστεί; Την απάντηση προσπάθεισε να δώσει η Dorothy Ashby η οποία να σημειώσουμε ότι παίζει και πιάνο.
Αυτός λοιπόν είναι ο 7ος δίσκος της (μετά κέρωσε άλλους 4, για να το πούμε και στην Τζαζζική αργκό).
Εκτός απ’τους προσωπικούς της δίσκους, έχει παίξει φυσικά και με άλλα ονόματα και να μερικά απ’αυτά: Bobby Humphrey, Billy Preston, Freddie Hubbard, Bobby Womack, Bill Withers και και και... Τα περισσότερα απ’αυτά συνέβησαν τις δεκαετίες των 60’s & 70’s. Για να ξέρεις, δεν ήταν και καμιά τυχαία.
Δεν έχω ακούσει όλη τη δισκογραφία της, μόνο 2-3 δίσκους ακόμα και το Afro-Harping δεν το έχω προσέξει ιδιαίτερα, οπότε αυτή η ακρόαση θα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και για εμένα. Για πάμε.
1. Soul Vibrations
Το κομμάτι είναι γραμμένο από τον Richard Evans, έναν ωραίο μπασσίστα της εποχής που ‘γραψε κομμάτια και για την Marlena Shaw και έκανε την παραγωγή και το arrangement σε όλο το άλμπουμ. Μπαίνουμε με φοβερό ρυθμό κι ένα φοβερά αξιομνημόνευτο ήχο που τον θυμάμαι σαμπλαρισμένο σε αρκετά hiphop κομμάτια, αν και δε μπορώ να τα ανακαλέσω όλα και βαριέμαι να ψάχνω τώρα.
Σίγουρα το’χει χρησιμοποιήσει ο Gza στο Killa Hills 10304. Δεν είναι άσχημη η άρπα, αλλά εγώ προσωπικά θα προτιμούσα τον ρυθμό αν έπρεπε να διαλέξω. Σαν σύνθεση δεν είναι τίποτα σπουδαίο, είναι σα να τρως ψωμί με βούτηρο και κάτι άλλο. Το προτιμώ με σκέτο βούτηρο. Βγάλε το άλλο, δηλαδή την άρπα. Πολύ όμορφο για άνοιγμα δίσκου πάντως.
2. Games
Σύνθεση της ίδιας της Dorothy. Εδώ της άρπας της λύθηκαν τα πόδια και ρολλάρει καλύτερα, είναι πιο άγρια. Το ‘χει χρησιμοποιήσει ο Pete Rock στο What You Waiting for, παραμορφωμένο. Ε δεν είναι να το αφήσεις έτσι όπως είναι, εκτός αν πλούτισες ξαφνικά και φώναξες για καλεσμένους στο γκαλά σου τίποτα πελούσιες κυράτσες, Ωνάσηδες και τέτοια. Άσε μας τώρα ρε Dorothy, τι είναι αυτά, μουσικές για πλούσιους λευκούς γαιοκτήμονες κάνεις; Lame.
3. Action Line
Κι άλλο κομμάτι της Dorothy, και η δεξίωση συνεχίζεται... Κουράζομαι μ’αυτά τα Lounge Bossa Nova.
4. Lonely Girl
Κι αυτό σαν τα προηγούμενα είναι, αλλά έχει κάτι που το κάνει καλύτερο. Θα μπορούσε να συνοδεύει την ονειροπόληση ενός πρωταγωνιστή σε μια μέτρια τηλεοπτική σειρά, αυτό του το δίνω. Κι όντως ρε φίλε, ούτε εγώ δε το ξερα, αλλά είναι από ταινία, το Harlow του Gordon Douglas, ταινία του 65, μόλις το βρήκα! Είμαι σίγουρος ότι θα είναι μέτρια κι αυτή. Είμαι σίγουρος ότι κάποιος κακόγουστος ράπερ έχει χώσει πάνω σε sample του, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ ποιος.
5. Life Has Its Trials
Ωραίος τίτλος και ενδιαφέρουσα σύνθεση. Και τα κρουστά του προσεγμένα. Απ’τις λίγες στιγμές που το Afro του τίτλου έχει κάααποιο νόημα. Μπαίνει και γαμώ φλογέρα κάπου στη μέση. Licks, hot licks! Μπράβο ρε Dorothy, έτσι σε θέλω, τώρα μάλιστα. Και είναι και δική σου σύνθεση.
6. Afro-Harping
Λίγο χειρότερο απ’το προηγούμενο, αλλά σε καμιά περίπτωση κακό, still smooth!
7. Little Sunflower
Σύνθεση του Freddie Hubbard διασκευασμένη, πως βρέθηκα σ’αυτή τη δεξίωση πάλι γαμώτο; Είναι λίγο πιο καλαίσθητα αυτή τη φορά, αλλά αν με ξανακαλέσουν σε τέτοιες μαλακίες θα φωνάξω τους skins και ...στο νοσοκομείο το party θα συνεχιστεί... Κάτι τέτοιες στιγμές αναπολεις τους hangover…
8. Valley Of The Dolls
Το ξέρω ότι κάθε φορά που με διαβάζεις ανυπομονείς πότε θα πάρω το φτυάρι και θα αρχίσω να θάβω. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι πολύ κοντά. Τέλος πάντων, θα συγκρατηθώ. Κι αυτό από ταινία με τίτλο ίδιο με το κομμάτι.
9. Come Live With Me
Ενδιαφέρον μπασσάκι έχει. Δεν είναι κακό, ειδικά αν το συγκρίνεις με τις μπάμιες που ‘χει στο άλμπουμ.
Και η άρπα καλή. Όσο αγριεμένη μπορεί να’ναι μια άρπα. Άρπα τώρα σε δίσκο που στον τίτλο του έχει Afro. Νάνι νάνι. Κι αυτό το σάμπλαρε ο Pete Rock (εμμονικός)!
10. The Look Of Love
Ωπα, αρχίζει ωραία! Ρε λες; Ναι ρε μάγκες είναι καλό! Είναι αυτό που περιμένεις να ακούσεις από ένα όνομα σαν της Dorothy Ashby σε έναν δίσκο με τον τίτλο AFRO-Harping! Άνοιξε κι έκλεισε ωραία ο δίσκος. Στο ενδιάμεσο μας τα χάλασε, με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Κάτι παραπάνω από μισή ώρα η 7η δουλειά της Dorothy. Δε ξέρω γιατί είχε τόσα σκαμπανεβάσματα. Περίμενα περισσότερο μαύρη και λιγότερο σαπουνοπερική μουσική για ελληνίδες νοικοκυρές δημόσιες υπάλληλους.
Τελικά η απάντηση είναι μάλλον όχι, δεν μπορεί η άρπα να πρωταγωνιστεί σε ένα καλό Jazz άλμπουμ, παρά την φιλότιμη προσπάθεια. Ίσως αυτό τα χάλασε όλα. Το να βάλεις την άρπα σε τέτοιο περιβάλλον. Μόνο με κάτι τέτοιες γλυκανάλατες συνθέσεις ταιριάζει. Πρόσεχε, μιλάω για ρόλο πρωταγωνιστή ε; Συνοδευτικά έχει πολύ καλύτερα αποτελέσματα. Άκου πχ το The Elements (Alice Coltrane & Joe Henderson) ή το Ptah, The El Daoud (Alice Coltrane & Pharoah Sanders & Joe Henderson) ή έστω το The Rubaiyat of Dorothy Ashby. Εκεί που η άρπα απλά συνοδεύει, και ακούγεται καλύτερα, και δεν βρίσκεις άνοστα κομμάτια. Σκέψου ότι σε δίσκο που πρωταγωνιστεί η άρπα, στα σωστά κομμάτια τα ζόρικα, οι ρυθμοί είναι πολύ καλύτεροι απ'την ίδια την άρπα.
Δεν θέλω να το προτείνω σε κανέναν απ’τα νεύρα μου αλλά μιας που έχω τσιγγάνα καρδιά:
Για τους συλλέκτες δίσκων που θέλουν να έχουν τα 3-4 κομμάτια του δίσκου που αξίζουν: Ντα3, πάρτο ναι. Μ’αρέσει και το εξώφυλο του πάντως.
Για Jazzy guys: 50-50, άκουσε το κι αποφάσισε.
Για όλους τους άλλους: Μπααα...
Και τώρα που το θυμήθηκα, γιατί δεν βάλατε τα ονοματάκια των συντελεστών του δίσκου ρε κακιασμένοι; Θέλω να ξέρω ποιος ή ποια έπαιζε τη φλογεράρα στο Life Has Its Trial.
Το Afro-Harping κυκλοφόρησε το 1968 και καθιέρωσε την Dorothy Ashby από το Detroid, ως την πιο διάσημη αρπίστρια (μη το μπερδεύετε με την ερπύστρια, άλλο αυτό) της Jazz. Ήταν θέμα χρόνου να αρχίσουν οι συγκρίσεις με την έταιρη αρπίστρια, την μεγάλη Alice Coltrane. Η αλήθεια είναι ότι σαν όργανο η άρπα δεν ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής στη μαύρη μουσική, και γιατί να είναι άλλωστε (φυσικά το ίδιο ισχύει και γενικότερα για την άρπα, σε κάθε μουσική. Την θεοποιούν μόνο κάτι αρχαιοελληνοσκαλωματίες). Είναι και δύσκολη στο παίξιμο, δεν συμφέρει. Όταν συνοδεύει έχει πλάκα αλλά τι γίνεται όταν πρωταγωνιστεί; Την απάντηση προσπάθεισε να δώσει η Dorothy Ashby η οποία να σημειώσουμε ότι παίζει και πιάνο.
Αυτός λοιπόν είναι ο 7ος δίσκος της (μετά κέρωσε άλλους 4, για να το πούμε και στην Τζαζζική αργκό).
Εκτός απ’τους προσωπικούς της δίσκους, έχει παίξει φυσικά και με άλλα ονόματα και να μερικά απ’αυτά: Bobby Humphrey, Billy Preston, Freddie Hubbard, Bobby Womack, Bill Withers και και και... Τα περισσότερα απ’αυτά συνέβησαν τις δεκαετίες των 60’s & 70’s. Για να ξέρεις, δεν ήταν και καμιά τυχαία.
Δεν έχω ακούσει όλη τη δισκογραφία της, μόνο 2-3 δίσκους ακόμα και το Afro-Harping δεν το έχω προσέξει ιδιαίτερα, οπότε αυτή η ακρόαση θα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και για εμένα. Για πάμε.
1. Soul Vibrations
Το κομμάτι είναι γραμμένο από τον Richard Evans, έναν ωραίο μπασσίστα της εποχής που ‘γραψε κομμάτια και για την Marlena Shaw και έκανε την παραγωγή και το arrangement σε όλο το άλμπουμ. Μπαίνουμε με φοβερό ρυθμό κι ένα φοβερά αξιομνημόνευτο ήχο που τον θυμάμαι σαμπλαρισμένο σε αρκετά hiphop κομμάτια, αν και δε μπορώ να τα ανακαλέσω όλα και βαριέμαι να ψάχνω τώρα.
Σίγουρα το’χει χρησιμοποιήσει ο Gza στο Killa Hills 10304. Δεν είναι άσχημη η άρπα, αλλά εγώ προσωπικά θα προτιμούσα τον ρυθμό αν έπρεπε να διαλέξω. Σαν σύνθεση δεν είναι τίποτα σπουδαίο, είναι σα να τρως ψωμί με βούτηρο και κάτι άλλο. Το προτιμώ με σκέτο βούτηρο. Βγάλε το άλλο, δηλαδή την άρπα. Πολύ όμορφο για άνοιγμα δίσκου πάντως.
2. Games
Σύνθεση της ίδιας της Dorothy. Εδώ της άρπας της λύθηκαν τα πόδια και ρολλάρει καλύτερα, είναι πιο άγρια. Το ‘χει χρησιμοποιήσει ο Pete Rock στο What You Waiting for, παραμορφωμένο. Ε δεν είναι να το αφήσεις έτσι όπως είναι, εκτός αν πλούτισες ξαφνικά και φώναξες για καλεσμένους στο γκαλά σου τίποτα πελούσιες κυράτσες, Ωνάσηδες και τέτοια. Άσε μας τώρα ρε Dorothy, τι είναι αυτά, μουσικές για πλούσιους λευκούς γαιοκτήμονες κάνεις; Lame.
3. Action Line
Κι άλλο κομμάτι της Dorothy, και η δεξίωση συνεχίζεται... Κουράζομαι μ’αυτά τα Lounge Bossa Nova.
4. Lonely Girl
Κι αυτό σαν τα προηγούμενα είναι, αλλά έχει κάτι που το κάνει καλύτερο. Θα μπορούσε να συνοδεύει την ονειροπόληση ενός πρωταγωνιστή σε μια μέτρια τηλεοπτική σειρά, αυτό του το δίνω. Κι όντως ρε φίλε, ούτε εγώ δε το ξερα, αλλά είναι από ταινία, το Harlow του Gordon Douglas, ταινία του 65, μόλις το βρήκα! Είμαι σίγουρος ότι θα είναι μέτρια κι αυτή. Είμαι σίγουρος ότι κάποιος κακόγουστος ράπερ έχει χώσει πάνω σε sample του, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ ποιος.
5. Life Has Its Trials
Ωραίος τίτλος και ενδιαφέρουσα σύνθεση. Και τα κρουστά του προσεγμένα. Απ’τις λίγες στιγμές που το Afro του τίτλου έχει κάααποιο νόημα. Μπαίνει και γαμώ φλογέρα κάπου στη μέση. Licks, hot licks! Μπράβο ρε Dorothy, έτσι σε θέλω, τώρα μάλιστα. Και είναι και δική σου σύνθεση.
6. Afro-Harping
Λίγο χειρότερο απ’το προηγούμενο, αλλά σε καμιά περίπτωση κακό, still smooth!
7. Little Sunflower
Σύνθεση του Freddie Hubbard διασκευασμένη, πως βρέθηκα σ’αυτή τη δεξίωση πάλι γαμώτο; Είναι λίγο πιο καλαίσθητα αυτή τη φορά, αλλά αν με ξανακαλέσουν σε τέτοιες μαλακίες θα φωνάξω τους skins και ...στο νοσοκομείο το party θα συνεχιστεί... Κάτι τέτοιες στιγμές αναπολεις τους hangover…
8. Valley Of The Dolls
Το ξέρω ότι κάθε φορά που με διαβάζεις ανυπομονείς πότε θα πάρω το φτυάρι και θα αρχίσω να θάβω. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι πολύ κοντά. Τέλος πάντων, θα συγκρατηθώ. Κι αυτό από ταινία με τίτλο ίδιο με το κομμάτι.
9. Come Live With Me
Ενδιαφέρον μπασσάκι έχει. Δεν είναι κακό, ειδικά αν το συγκρίνεις με τις μπάμιες που ‘χει στο άλμπουμ.
Και η άρπα καλή. Όσο αγριεμένη μπορεί να’ναι μια άρπα. Άρπα τώρα σε δίσκο που στον τίτλο του έχει Afro. Νάνι νάνι. Κι αυτό το σάμπλαρε ο Pete Rock (εμμονικός)!
10. The Look Of Love
Ωπα, αρχίζει ωραία! Ρε λες; Ναι ρε μάγκες είναι καλό! Είναι αυτό που περιμένεις να ακούσεις από ένα όνομα σαν της Dorothy Ashby σε έναν δίσκο με τον τίτλο AFRO-Harping! Άνοιξε κι έκλεισε ωραία ο δίσκος. Στο ενδιάμεσο μας τα χάλασε, με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Κάτι παραπάνω από μισή ώρα η 7η δουλειά της Dorothy. Δε ξέρω γιατί είχε τόσα σκαμπανεβάσματα. Περίμενα περισσότερο μαύρη και λιγότερο σαπουνοπερική μουσική για ελληνίδες νοικοκυρές δημόσιες υπάλληλους.
Τελικά η απάντηση είναι μάλλον όχι, δεν μπορεί η άρπα να πρωταγωνιστεί σε ένα καλό Jazz άλμπουμ, παρά την φιλότιμη προσπάθεια. Ίσως αυτό τα χάλασε όλα. Το να βάλεις την άρπα σε τέτοιο περιβάλλον. Μόνο με κάτι τέτοιες γλυκανάλατες συνθέσεις ταιριάζει. Πρόσεχε, μιλάω για ρόλο πρωταγωνιστή ε; Συνοδευτικά έχει πολύ καλύτερα αποτελέσματα. Άκου πχ το The Elements (Alice Coltrane & Joe Henderson) ή το Ptah, The El Daoud (Alice Coltrane & Pharoah Sanders & Joe Henderson) ή έστω το The Rubaiyat of Dorothy Ashby. Εκεί που η άρπα απλά συνοδεύει, και ακούγεται καλύτερα, και δεν βρίσκεις άνοστα κομμάτια. Σκέψου ότι σε δίσκο που πρωταγωνιστεί η άρπα, στα σωστά κομμάτια τα ζόρικα, οι ρυθμοί είναι πολύ καλύτεροι απ'την ίδια την άρπα.
Δεν θέλω να το προτείνω σε κανέναν απ’τα νεύρα μου αλλά μιας που έχω τσιγγάνα καρδιά:
Για τους συλλέκτες δίσκων που θέλουν να έχουν τα 3-4 κομμάτια του δίσκου που αξίζουν: Ντα3, πάρτο ναι. Μ’αρέσει και το εξώφυλο του πάντως.
Για Jazzy guys: 50-50, άκουσε το κι αποφάσισε.
Για όλους τους άλλους: Μπααα...
Και τώρα που το θυμήθηκα, γιατί δεν βάλατε τα ονοματάκια των συντελεστών του δίσκου ρε κακιασμένοι; Θέλω να ξέρω ποιος ή ποια έπαιζε τη φλογεράρα στο Life Has Its Trial.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου